Józef Barecki


Józef Barecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Barecki (ur. 22 listopada 1926 w Krakowie, zm. 29 maja 1999 w Warszawie) – polski dziennikarz i działacz PZPR, poseł na Sejm PRL VII, VIII i IX kadencji, w latach 1980–1981 rzecznik rządu Edwarda Babiucha i Wojciech Jaruzelskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Absolwent Szkoły Handlowej w Krakowie. Ukończył też Centralną Szkołę Dziennikarską przy Komitecie Centralnym PZPR w 1949 i WSNS przy KC PZPR w 1964. W 1945 został kreślarzem w dyrekcji PKP w Szczecinie. Był reporterem, a następnie kierownikiem działu dziennika „Głos Szczeciński” (1947–1952), zastępcą redaktora naczelnego gazety „Kurier Szczeciński” (1952–1955), redaktorem naczelnym „Głosu Szczecińskiego” (1955–1966) oraz zastępcą redaktora naczelnego i potem redaktorem naczelnym „Trybuny Ludu” (1972–1980). Krótkotrwały przewodniczący Radiokomitetu (od sierpnia do września 1980); rzecznik prasowy rządu (1980–1981), od 1983 redaktor naczelny powołanego wówczas oficjalnego organu rządu PRLRzeczpospolita”, a następnie od 1987 programowego miesięcznika KC PZPR „Nowe Drogi”. Wchodził również w skład Rady Redakcyjnej tego miesięcznika.

W czasie wojny należał do Armii Krajowej. W latach 1945–1948 był komendantem hufca ZHP w Szczecinie. Od 1947 należał do Polskiej Partii Robotniczej i następnie (od 1948) do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, gdzie zasiadał w Komitecie Centralnym w latach 1975–1981. Od lipca 1986 do grudnia 1987 był kierownikiem Wydziału Propagandy tego organu. Poseł na Sejm PRL (1976–1989); przewodniczył kilku komisjom sejmowym – Komisji do Spraw Samorządu Pracowniczego Przedsiębiorstw (1982–1985), Komisji Administracji, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości (1985–1989), Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy „Prawo o stowarzyszeniach” oraz projektów ustaw dotyczących związków zawodowych (1989).

W latach 1978–1980 był przewodniczącym Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Na emeryturze był od 1990.

Odznaczenia i nagrody | edytuj kod

  • Order Sztandaru Pracy I klasy (1976)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[1]
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1989)
  • Medal Rodła
  • Złoty Krzyż ZHP
  • Nagroda dziennikarska miasta Szczecina (1946)
  • Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich im. B. Prusa (1984)

Przypisy | edytuj kod

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 37. ISBN 83-223-2073-6.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Józef Barecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy