Józef Eustachy Szembek


Józef Eustachy Szembek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Eustachy Szembek herbu własnego (zm. 1 kwietnia 1758) – duchowny katolicki, biskup chełmski i płocki, kanclerz kapituły krakowskiej, kanonik warmiński, opat komendatoryjny w Wągrowcu[1].

Życiorys | edytuj kod

Był synem Antoniego, jego pięciu stryjów było biskupami, w tym dwóch prymasami. Studiował na Akademii Krakowskiej oraz w Rzymie. Był kanonikiem warmińskim, opatem komendatoryjnym wągrowieckim oraz kanclerzem kapituły krakowskiej. W 1736 mianowany biskupem chełmskim. Sakrę przyjął z rąk Krzysztofa Andrzeja Szembeka. Trzykrotnie, w latach 1740, 1743 i 1749, wysyłał relację o stanie diecezji do kurii rzymskiej, przeprowadził wizytację diecezji. W 1753 roku przeniesiony na biskupstwo płockie, którym rządził do śmierci w 1758 roku.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 429.
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 183.
Na podstawie artykułu: "Józef Eustachy Szembek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy