Józef Kostrzewski (lekarz)


Józef Kostrzewski (lekarz) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Karol Kostrzewski (ur. 22 stycznia 1883 w Krakowie, zm. 5 kwietnia 1959 tamże) – polski lekarz epidemiolog, mikrobiolog.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1908 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie został asystentem w Klinice Chorób Wewnętrznych. Rok później wyjechał do Kopenhagi, gdzie rozpoczął roczne studia w Państwowym Zakładzie Wyrobu Surowic (były one jedynym lekiem stosowanym przy chorobach zakaźnych). Po powrocie do Krakowa kontynuował pracę w Klinice Chorób Wewnętrznych, w marcu 1914 przeniósł się na Oddział Chorób Zakaźnych Szpitala im. św. Łazarza. Po wybuchu I wojny światowej został zastępcą prof. Romana Nitscha w Zakładzie Bakteriologii Twierdzy Kraków. 5 października 1917 został ordynatorem Oddziału Zakaźnego i Kierownikiem w Pracowni Bakteriologicznej Szpitala św. Łazarza. Pomiędzy 1920 a 1925 prowadził prace badawcze nad czerwonką, był jednym z pierwszych lekarzy, którzy wykryli we krwi chorych pałeczki tej choroby. Od 1925 był członkiem redakcji "Polskiej Gazety Lekarskiej", funkcję tę pełnił do września 1939. W 1929 został profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie pracował nad durem brzusznym. Opublikował prace na temat przebiegu tej choroby, w 1932 opisał przebieg nawrotowego duru wysypkowego. jego współpracownikiem był Mieczysław Bilek. Podczas II wojny światowej prowadził tajne wykłady z zakresu chorób zakaźnych w konspiracyjnym Uniwersytecie Jagiellońskim. Aresztowany podczas Sonderaktion Krakau, zwolniony ze względu na wykonywany zawód. Po wyzwoleniu powrócił do pracy naukowej, został również przewodniczącym komitetu redakcyjnego Przeglądu Lekarskiego. W 1950 otrzymał tytuł profesora Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1951 powstała Akademia Medyczna, a Oddział Zakaźny został przemianowany na Katedrę i Klinikę Chorób Zakaźnych i Epidemiologii, którą Józef Kostrzewski kierował do 1957. Zmarł w 1959, spoczywa na Cmentarzu Rakowickim (4 pas wschodni)[1].

Jego bratankiem był Jan Karol Kostrzewski.

Dorobek naukowy | edytuj kod

Jego prace naukowe dotyczyły chorób zakaźnych: duru brzusznego, czerwonki, a szczególnie tężca. Badał towarzyszące tężcowi zaburzenia przemiany materii i gospodarki tlenem i oddychania tkankowego. Wprowadził do leczenia tej choroby insulinę, ponieważ odkrył, że substancja ta hamuje syntezę Ach.

Publikacje | edytuj kod

  • "Czerwonka bakteryjna" /1927/;
  • "Błonica" /1938/;
  • "Dur brzuszny" /1946/;
  • "O kilku ostrych chorobach zakaźnych" /1947/;
  • "Tężec" /1954 Wyd.II 1957/.

Członkostwo | edytuj kod

  • Wydział Lekarski PAU,
  • Komitet Nauk Medycznych PAN,
  • wiceprezes Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1920-21),
  • honorowy członek Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Jan WiktorJ.W. Tkaczyński Jan WiktorJ.W. (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 140, ISBN 978-83-233-4527-5 .

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Józef Kostrzewski (lekarz)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy