Józef Miączyński (1740–1800)


Józef Miączyński (1740–1800) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 11 kwietnia 1740 roku, zm. 1800 roku, pochowany we Lwowie na cmentarzu Łyczakowskim), mylony z hrabią Józefem Miączyńskim marszałkiem konfederacji województwa bełskiego. Konfederat barski, generał adiutant króla Stanisława Augusta.

Syn Szymona Miączyńskiego, skarbnika płockiego (zmarły 1764, oraz Zofii Bębnowskiej h. Odrowąż. Mąż bar. Maryny Schenck, córki generała wojsk koronnych oraz księżniczki Bironówny Kurlandzkiej.

Brał udział podobnie jak jego brat Władysław (ojciec Ignacego Miączyńskiego (1767–1840)) w konfederacji barskiej, następnie pogodził się z królem i 18 stycznia 1774 roku został generałem adiutantem króla Stanisława Augusta.

Potomkowie | edytuj kod

  • Antoni Miączyński – major wojsk napoleoński, kawaler Legii Honorowej, krzyża Virtuti Militari, zginął w 1812 roku nad Berezyną
  • Wojciech Miączyński – starosta luboleński, kawaler Orła Białego
  • Józef Miączyński – referendarz stanu Królestwa Polskiego
  • Stanisław Miączyński – major wojsk napoleońskich, kawaler Orderu Virtuti Militari, medalu wyspy Heleny,

Bibliografia | edytuj kod

  • Z. Zychyliński „Złota księga szlachty polskiej” T. XIII, s. 204-205
Na podstawie artykułu: "Józef Miączyński (1740–1800)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy