Józef Sieradzki


Józef Sieradzki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Józefa Sieradzkiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Józef Sieradzki, właśc. Adolf Hirschberg (ur. 2 kwietnia 1900 w Tarnopolu, zm. 25 marca 1960 w Warszawie) – polski historyk mediewista oraz XIX i XX wieku.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Studiował historię na UJK we Lwowie. Jego mistrzami uniwersyteckimi byli Jan Ptaśnik i Franciszek Bujak, doktorat uzyskał w 1925 na podstawie rozprawy pod tytułem Stosunki osadnicze w dobrach klasztoru tynieckiego w początkach jego istnienia. W okresie 1927–1939 pracował jako nauczyciel i dyrektor gimnazjum w Wilnie. Działał w Klubie Myśli Państwowej związanym politycznie z Bezpartyjnym Blokiem Współpracy z Rządem i redagował z ramienia tego klubu pismo „Nasza Myśl”. W okresie II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu. Należał do Armii Krajowej, uczestniczył w powstaniu warszawskim. Od 1945 w Krakowie, od 1945 członek PPR, następnie PZPR. Członek Komitetu Wojewódzkiego PPR w Krakowie. W 1950 usunięty z PZPR w związku z przedwojenną działalnością. W okresie 1949–1953 profesor UJ, następnie na UW. Od 1959 ponownie w PZPR. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera IIB28-6-25)[1].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Stosunki osadnicze w dobrach klasztoru tynieckiego w początkach jego istnienia, Lwów 1925.
  • Polski Grakchus. Wspomnienie o Tadeuszu Hołówce, Wilno 1933.
  • Żydzi i Polska, Wilno 1934.
  • Grzechy Stanisława Mikołajczyka, Kraków 1946.
  • O szkołę w nowej demokracji, Warszawa 1946.
  • Szlakiem bojowym I Dywizji, Kraków 1947.
  • Światła po burzy, Warszawa 1947.
  • Polska i świat współczesny. Podręcznik dla nauczyciela, Warszawa 1947.
  • Materializm historyczny i niektóre potrzeby polskiego dziejopisarstwa. Tezy referatu na Powszechny Zjazd Historyków Polskich we Wrocławiu, 1948.
  • U źródeł polityki zagranicznej Polski Ludowej, Kraków 1948.
  • Wędrówki po stuleciach. Ustroje gospodarcze i ruchy społeczne, Warszawa 1948.
  • Rok 1846 w Galicji. Materiały źródłowe, Warszawa 1958.
  • Białowieża i Mikaszewicze. Mity i fakty. Do genezy wojny pomiędzy Polską a RSFRR w 1920 r., Warszawa 1959.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  2. M.P. z 1930 r. nr 140, poz. 207 „za zasługi na polu pracy społecznej i zawodowej”.
  3. Wyrozumski ↓.

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrzej Biernat: Sieradzki Józef. [W:] Słownik historyków polskich / red. Maria Prosińska-Jakl. Warszawa, 1994, s. 473.
  • H. Dobrowolski. Józef Sieradzki (1900–1960). „Wiadomości Historyczne”. 2/3, s. 172, roczn. 3, 1960.
  • Aleksander Gieysztor. Józef Sieradzki (21 IV 1900 – 25 III 1960). „Kwartalnik Historyczny”. 68, s. 189–91, 1961.
  • Jacek Malicki. Józef Sieradzki [Adolf Hirschberg 1900-1960]. „Zeszyty Naukowe WAP im. F. Dzierżyńskiego” (1981), nr 107: O historii i historykach w Wojskowej Akademii Politycznej, s. 150-151.
  • Jerzy Wyrozumski: Sieradzki Józef (1900-1961) (pol.). Polski Słownik Biograficzny. [dostęp 2019-01-31].
  • Marian Żychowski. Wspomnienie o Józefie Sieradzkim. „Przegląd Kulturalny”. 37, s. 5, 1960.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Józef Sieradzki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy