Józef Strużyk


Józef Strużyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Strużyk (ur. 1 lipca 1890 w Drzeczkowie, zm. 19 września 1951 w Bydgoszczy) – żołnierz armii niemieckiej, Armii Wielkopolskiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Franciszka i Marii z Rzeźnikowskich. Absolwent szkoły kupieckiej w Poznaniu. W 1914 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej[1]. W marcu 1919 wstąpił do Wojsk Wielkopolskich i otrzymał przydział do 1 pułku Strzelców Wielkopolskich. Mianowany podporucznikiem, przejął dowodzenie plutonem telegraficznym. W czerwcu objął dowództwo 8 kompanii strzeleckiej, a w lipcu powrócił na stanowisko dowódcy plutonu telefonistów[1]. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej, a później w wojnie polsko-bolszewickiej. Pod Szaciłkami wyprowadził z okrążenia 8 kompanię, a podczas ofensywy na Mińsk pod silnym ogniem npla nawiązał łączność między pułkiem a 14 Wielkopolską Dywizją Piechoty rozbijając silne patrole bolszewickie i biorąc 20 jeńców[1]. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W 1921 mianowany porucznikiem i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii broni specjalnych. W 1923 zdemobilizowany. Początkowo pracował jako kupiec, a później wstąpił do Straży Celnej. W 1928 zwolniony, podjął pracę w Towarzystwie Naftowym „Limanowa“ w Poznaniu. W 1931 wybrany wójtem we Włoszakowicach[1].

Zmobilizowany w 1939, walczył w kampanii wrześniowej. W czasie walk został ciężko ranny. Uniknął niewoli niemieckiej[1].

Zmarł w Bydgoszczy i tam został pochowany[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Polak (red.) 1991 ↓, s. 143.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Józef Strużyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy