Józef Szczęsny Turski


Józef Szczęsny Turski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Józefa Szczęsnego Turskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Józef Szczęsny Turski (ur. 25 listopada 1883 w Jeżowicach, zm. 24 lipca 1955 w Otwocku) – profesor nadzwyczajny Politechniki Warszawskiej, specjalista w zakresie technologii barwników[1][2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1902 r. rozpoczął studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Po zamknięciu uczelni przez władze carskie w 1905 r., rozpoczął pracę w gimnazjum męskim w Piotrkowie na stanowisku nauczyciela matematyki i chemii.

W celu kontynuowania nauki w 1907 r. wyjechał za granicę, początkowo studiował w Monachium (1908 r.), a następnie w latach 1909–1911 w Pradze[1].

W 1910 r. rozpoczął pracę jako asystent światowego specjalisty w zakresie barwników – prof. G. Georgevisca. Współpraca ta zaowocowała wynalezieniem w latach 1911–1912 metody otrzymywania formaliny i hydrosulfitu z mrówczanów i kwaśnego siarczanu sodowego. Równocześnie samodzielnie odkrył reakcję aminowania związków aromatycznych hydroksyloaminą. W związku z tymi osiągnięciami niemiecka firma Bayer w Elberfeld zaproponowała mu współpracę. W 1915 r. objął stanowisko dyrektora technicznego, a następnie dyrektora naczelnego koncernu „Ruskokraska" w Rosji.

W czasie I wojny światowej został pomysłodawcą wykorzystania techniki białych dymów dla osłony manewrów wojskowych. Metodę tę wykorzystywały wszystkie walczące wówczas armie.

W 1919 r. po powrocie do kraju zaczął kierować odbudową fabryki „Boruta" w Zgierzu, a następnie zakładów chemicznych w Zawierciu. W roku 1921 objął stanowisko wykładowcy technologii barwników na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. W 1924 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1936 r. profesora zwyczajnego.

W czasie II wojny światowej wyemigrował do Francji, a następnie do Anglii. Po powrocie do kraju w 1946 r. wznowił działalność naukową i dydaktyczną w Politechnice Warszawskiej.

Zmarł w 1955 r. w Otwocku, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (97-4-2)[1].

Stanowiska | edytuj kod

  • nauczyciel matematyki i chemii w gimnazjum męskim w Piotrkowie
  • 1910 r. asystent prof. G. Georgevisca
  • chemik przy produkcji barwników w firmie Bayer
  • 1915 r. dyrektor techniczny, dyrektor naczelny koncernu „Ruskokraska" w Rosji
  • kierownik odbudowy fabryki „Boruta" w Zgierzu oraz zakładów chemicznych w Zawierciu
  • 1921 r. wykładowca technologii barwników na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej
  • 1946 r. dydaktyk Politechniki Warszawskiej[1][2].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Nagrody, wyróżnienia | edytuj kod

  • W 1952 r. za całokształt działalności naukowej otrzymał nagrodę państwową I stopnia[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e K. Sielecka „JÓZEF SZCZĘSNY TURSKI (1883—1955) [w: Sylwetki Profesorów Politechniki Warszawskiej”, Biblioteka Cyfrowa Politechniki Warszawskiej] (pol.). [dostęp 10 maja 2016].
  2. a b E.E. Borysewicz E.E., Wykaz zmarłych Profesorów Politechniki Warszawskiej, pochowanych na Powązkach w Warszawie, Centrum Informacyjne Lasów Państwowych, s. 94, ISBN 978-83-7814-461-8 .
  3. M.P. z 1935 r. nr 65, poz. 85 „za zasługi na polu przemysłu wojennego”.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Józef Szczęsny Turski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy