Język anêm


Język anêm w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język anêmjęzyk izolowany używany w północno-zachodniej części Nowej Brytanii w Papui-Nowej Gwinei[1]. Mówi nim ok. 800 mieszkańców pięciu miejscowości: Malasoŋo, Karaiai, Mosiliki, Pudêlîŋ, Atiatu oraz niewielka grupa w okolicy. Istnieją dwie główne odmiany języka: akiblîk i bolo (praktycznie wymarła). Od lat 80. język zapisywany jest alfabetem łacińskim[1].

Klasyfikacja | edytuj kod

Językoznawca Stephen Wurm zakładał w 1975 istnienie rodziny językowej języków wschodniopapuaskich, na którą składało się czterdzieści języków, w tym anêm, izolowany w obrębie rodziny[2]. W późniejszej klasyfikacji, odrzucającej koncepcję języków wschodniopapuaskich, Malcolm Ross twierdził, że istnieje rodzina yele-zachodninowobrytyjskich (na co wskazywałyby podobieństwa w systemie zaimkowym) składająca się z trzech języków: anêm, pele-ata i yele[3][4]. Glottolog traktuje anêm jako język izolowany, argumentację Rossa uznając za niewystarczającą[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Anem, Ethnologue [zarchiwizowane z adresu 2016-10-17]  (ang.).
  2. StephenS. Wurm StephenS., The East Papuan Phylum, papuaweb.org [dostęp 2014-12-03]  (ang.).
  3. Yele-West New Britain, ethnologue.com [dostęp 2014-12-02]  (ang.).
  4. a b Language: Anem, glottolog.org [dostęp 2014-12-03]  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Język anêm" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy