Język ergatywno-absolutywny


Język ergatywno-absolutywny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język ergatywno-absolutywny (ergatywny) – według typologii syntaktycznej język, w którym dla wyrażenia agensa (podmiotu zdania przechodniego, a właściwie zdania agentywnego) używa się specjalnego przypadka o nazwie ergativus, a rolę podmiotu zdania aktywnego i pacjensa określa natomiast absolutivus[1][2].

Do grupy tej należą m.in. język baskijski[1], języki majańskie, język sumeryjski, język tagalski, a także język buruszaski, język awarski i niektóre inne języki kaukaskie[3][4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Majewicz 1999 ↓, s. 217.
  2. Włodzimierz Pianka: Nieścisłości związane z terminem „kategoria” w polskiej i słowiańskiej terminologii lingwistycznej, w: Kategorie w języku. Język w kategoriach pod redakcją Marii Cichońskiej. 2009. s. 18. [dostęp 2017-12-08].
  3. Milewski 1967 ↓, s. 240–242.
  4. Across ergative languages, is there a case that typically marks arguments in copular & existential clauses?. [dostęp 2017-12-08].

Bibliografia | edytuj kod

  • Alfred Majewicz: Języki świata i ich klasyfikowanie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1999. ISBN 83-01-08163-5.
  • Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Język ergatywno-absolutywny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy