Język ewenkijski


Język ewenkijski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język ewenkijski (Эвэды̄ турэ̄н) − język tunguski ludu Ewenków. Rozprzestrzeniony we wschodniej Syberii – od Jeniseju do Sachalinu. W Chinach posługuje się nim ok. 11 tys. osób (2007)[1]. Razem z językiem eweńskim i językiem mandżurskim zalicza się do grupy języków tungusko-mandżurskich. Posiada wiele gwar i dialektów (m.in. „chakające", „siekające" i „szekające"). Podstawę języka literackiego tworzy dialekt południowy. W języku ewenkijskim występuje harmonia samogłosek. Zalicza się do języków aglutynacyjnych. Dysponuje skomplikowanym systemem przypadków, osobowych form czasownika i imiesłowów. Zawiera liczne zapożyczenia z języka jakuckiego i buriackiego.

Pismo oparte na alfabecie łacińskim od 1931, a od 1937 na cyrylicy.

Alfabet | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Evenki, Ethnologue [zarchiwizowane z adresu 2015-03-22]  (ang.).
Kontrola autorytatywna (język):
Na podstawie artykułu: "Język ewenkijski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy