Język filipiński


Język filipiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język filipiński (oficjalna nazwa w latach 1937–1987 Pilipino, od 1987 roku Filipino[3]) – jeden z dwóch języków urzędowych Filipin (drugim jest język angielski). Jest to zaadaptowana postać języka język tagalog, wzbogacona o słownictwo pochodzące z innych języków filipińskich. Należy do zachodniej gałęzi rodziny języków malajsko-polinezyjskich. Jest to język rodzimy znaczącej części mieszkańców centralnych rejonów Filipin, używa go jako ojczystego około 25 milionów osób. W roku 1987 dokonano reformy ortografii, dodając litery c, f, j, ñ, q, v, x oraz z, głównie w celu zapisu zapożyczeń z języka hiszpańskiego i angielskiego.

Przypisy | edytuj kod

  1. Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5
  2. Ethnologue report for language code: fil
  3. Pocket Tagalog Disctionary, Tuttle Publishing, 2002

Bibliografia | edytuj kod

  • John U. Wolff, Pilipino Phrasebook. Lonely Planet Publications 1988
  • Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (język):
Na podstawie artykułu: "Język filipiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy