Język izolowany


Języki izolowane w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Język izolowany) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Języki izolowane – języki, które ze względu na swą specyfikę, tj. strukturę gramatyczną, leksykę lub inne czynniki nie wykazują pokrewieństwa z żadnym innym istniejącym językiem. Przykładami języków izolowanych są języki japoński, koreański i baskijski, aczkolwiek snuje się przypuszczenia w kwestii ewentualnego związku tych języków z pewnymi rodzinami językowymi, np. baskijskiego z językami kaukaskimi.

Termin „języki izolowane” określa także takie języki, co do których wiadomo, że przynależą do określonej rodziny, jednak wewnątrz niej nie są bliżej spokrewnione z żadnym innym istniejącym językiem (np. języki albański czy ormiański w obrębie rodziny indoeuropejskiej).

Określenia „języki izolowane” nie należy mylić z typologicznym pojęciem języków izolujących.

Spis treści

Języki uznawane za izolowane | edytuj kod

Afryka | edytuj kod

Za języki izolowane uznaje się również niektóre języki z rodziny nilo-saharyjskiej.

Azja | edytuj kod

Australia i Oceania | edytuj kod

W większości są to języki Nowej Gwinei, które nie wykazują pokrewieństwa z językami trans-nowogwinejskimi.

Europa | edytuj kod

Ameryka Północna | edytuj kod

Ameryka Południowa | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Język izolowany" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy