Język kerecki


Język kerecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język kerecki – wymarły język paleoazjatycki, używany przez Kereków, spokrewniony m.in. z językami czukockim i koriackim.

W 1997 r. w Rosji żyły jeszcze 2 osoby znające język kerecki. Język ten wymarł wraz ze śmiercią ostatniego użytkownika w 2005 r. Obecnie nieliczni pozostali Kerekowie (cztery osoby, według wyników spisu powszechnego z 2010 r.[1]) posługują się językiem czukockim.

Kerecki jest językiem aglutynacyjnym prefiksowo-sufiksowym. W odróżnieniu od pozostałych języków czukocko-kamczackich ma mniej fonemów oraz nie posiada harmonii samogłoskowej. W gramatyce kereckiego jest siedem przypadków, przy odmianie czasowników związek zgody występuje zarówno z podmiotem, jak i z dopełnieniem. Język dysponuje konstrukcjami ergatywnymi.

Dialekty | edytuj kod

  • majna-pilgiński
  • chatyrski

Przypisy | edytuj kod

  1. Исчезающие народы России. Кереки .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Język kerecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy