Język minangkabau


Język minangkabau w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język minangkabau (Bahaso Minangkabau), także: minang, padang[1] – język z rodziny austronezyjskiej, używany przez grupę etniczną Minangkabau w okolicach miasta Padang w zachodniej części Sumatry. Należy do grupy języków malajskich[1]. Według danych z 2007 r. posługuje się nim 5,5 mln osób[1]. Dzieli się na szereg dialektów: agam, pajokumbuh, tanah, si junjung, batu sangkar-pariangan, singkarak, pancuang soal (muko-muko), orang mamak, ulu, kerinci-minangkabau, aneuk jamee (jamee), penghulu[1]. Nie jest wzajemnie zrozumiały z językiem indonezyjskim[1]. Ma swój opis gramatyczny, jest nauczany w szkołach[1]. Do jego zapisu służy alfabet łaciński[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h M. PaulM.P. Lewis M. PaulM.P., Gary F.G.F. Simons Gary F.G.F., Charles D.Ch.D. Fennig Charles D.Ch.D., Minangkabau, [w:] Ethnologue [online], wyd. 19, Dallas, Texas: SIL International, 2016 [zarchiwizowane z adresu 2016-04-26]  (ang.).???

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (język):
Na podstawie artykułu: "Język minangkabau" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy