Język niwchijski


Język niwchijski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język niwchijski lub giliacki – język o niepewnej przynależności językowej (zaliczany tradycyjnie, aczkolwiek bez poważnych podstaw językoznawczych do grupy paleoazjatyckiej), którym posługują się Niwchowie, zamieszkujący północny i zachodni Sachalin, brzegi Amuru i część wybrzeża Morza Ochockiego. Dawniej łączono go z językiem sąsiednich Ajnów, tworząc rodzinę niwchijsko-ajnuską. Jego badaniem zajmował się Bronisław Piłsudski, znawca kultury i języka Ajnów. W roku 1989 używało go 1089 osób. Ostatnio, Sergiusz Nikołajew dowodzi w dwóch publikacjach pokrewieństwa pomiędzy językiem niwchijskim, a językami algijskimi Ameryki Północnej, a w mniejszym stopniu tych obu z językami wakaskimi z wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej[1][2].

Kod ISO/DIS 639-3: niv

Przypisy | edytuj kod

  1. Nikolaev, S. (2015)
  2. Nikolaev, S. (2016)
Na podstawie artykułu: "Język niwchijski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy