Język nogajski


Język nogajski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język nogajski (nog. Ногай тили) – język należący do podgrupy kipczacko-nogajskiej, grupy kipczackiej języków tureckich[1], używany przez około 90 tys. ludzi (w tym 75 tys. Nogajów), przede wszystkim w Rosji, ale też w Kazachstanie i Uzbekistanie[2]. W ramach języka wyróżnia się dialekty: środkowy oraz tzw. biały i czarny nogajski[2]. Nogajski oddziaływał intensywnie na północne dialekty języka krymskotatarskiego. Nogajski jest przede wszystkim językiem domowym, używanym w lokalnych społecznościach, choć naucza się go także w szkołach podstawowych i średnich[2].

Piśmiennictwo nogajskie rozwija się w alfabecie arabskim od XVIII wieku. W 1928 roku zmodyfikowano dla nogajszczyzny alfabet łaciński. Od 1938 po dzień dzisiejszy używana jest zaś cyrylica[3]. Na nogajski przetłumaczono też w latach 1659–1699 fragmenty Pisma Świętego[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Michał Łabenda: Język kazachski. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2000.
  2. a b c d Ethnologue report for language code: nog
  3. Nogajowie, Kaukaz.net [dostęp 2017-11-24]  (pol.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (język):
Na podstawie artykułu: "Język nogajski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy