Język rotokas


Język rotokas w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język rotokas – język z grupy wschodniopapuaskiej.

Używany przez ponad 4000 ludzi na wyspie Bougainville. Jego cechą charakterystyczną jest skrajnie uproszczony system fonetyczny, zawierający łącznie:

  • 6 spółgłosek: /p t-s k Β R g/, gdzie:
    • B to spółgłoska dźwięczna, szczelinowa, dwuwargowa;
    • R to sonant „uderzeniowy” polegający na jednorazowym kontakcie języka z podniebieniem, taki jak w japońskim, a inny niż ‘r’ w polskim;
  • 5 lub 10 samogłosek: /a e i o u/; rozbieżność rachuby wynika stąd, że nie wiadomo, czy samogłoski długie są oddzielnymi fonemami czy alofonami.

Nie wiadomo także, jaką rolę odgrywa akcent. Język ten odznacza się dużą częstością połączeń samogłosek oraz obfitością alofonów.

Bibliografia | edytuj kod

  • Merritt Ruhlen: A Guide to the World’s Languages. Vol. 1: Classification. 1987, s. 301–378. (ang.)
Na podstawie artykułu: "Język rotokas" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy