Język serbsko-chorwacki


Język serbsko-chorwacki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Słownik serbsko-chorwacko-polski, polsko-serbskochorwacki onlineSłownik bośniacko-polski, polsko-bośniacki onlineSłownik chorwacko-polski, polsko-chorwacki onlineSłownik serbsko-polski, polsko-serbski online język chorwacki, język bośniacki, język serbski (2006)

Język serbsko-chorwacki, serbochorwacki (serb.-chorw. српскохрватски / srpskohrvatski) – kontrowersyjny[3][4] termin określający formy mowy używane przez Serbów, Chorwatów, Czarnogórców i Boszniaków[4]. Określenie „język serbsko-chorwacki” zostało wprowadzone w 1824 roku przez niemieckiego leksykografa Jacoba Grimma[4]. W ujęciu tradycyjnym obejmuje ono dialekty sztokawskie, kajkawskie, czakawskie i torlackie należące do południowej gałęzi języków słowiańskich, wydzielone z miejscowego kontinuum dialektalnego na podstawie granic etnicznych i standaryzacyjnych[3].

W ściślejszym rozumieniu pojęcie języka serbsko-chorwackiego odnosi się do standardów językowych używanych na terenie Serbii, Chorwacji, BiH i Czarnogóry, opartych na wspólnej podstawie dialektalnej[5], jaką jest narzecze sztokawskie. Stosowanie terminu „język serbsko-chorwacki” jako zbiorczego oznaczenia wszystkich form mowy używanych na tym obszarze językowym (w tym lokalnych gwar), zastępującego domniemane określenia separatystyczne, może bowiem budzić zastrzeżenia natury lingwistycznej, gdyż również on opiera się u swej podstawy na rozstrzygnięciach politycznych, związanych z rozwojem standaryzacji językowej[3]. W odniesieniu do języka serbsko-chorwackiego jako warstwy skodyfikowanych standardów (tzw. sztokawszczyzny literackej[3]) przyjmuje się, że jest to język policentryczny z czterema wzajemnie zrozumiałymi odmianami standardowymi: serbską, chorwacką, bośniackączarnogórską[5].

Język serbsko-chorwacki został ustandaryzowany na mocy porozumienia językowego podpisanego przez chorwackich i serbskich pisarzy w połowie XIX wieku, dziesiątki lat przed powstaniem państwa jugosłowiańskiego. W XX wieku język ten zyskał status urzędowy w Królestwie Jugosławii (pod nazwą oficjalną „serbsko-chorwacko-słoweński”), a później służył jako jeden z języków oficjalnych SFRJ. W obrębie wspólnego standardu najczęściej wyróżniano dwa wyraźnie spolaryzowane warianty – zachodni (chorwacki, zagrzebski) oraz wschodni (serbski, belgradzki), a obszar Bośni i Hercegowiny traktowano jako przestrzeń przenikania się obu wspomnianych wariantów. Rozpad Jugosławii przyniósł rozbicie języka serbsko-chorwackiego na osobne odmiany normatywne, rozdzielone według granic etnicznych i politycznych. Dotychczasowy wspólny standard językowy ustąpił miejsce oddzielnym wariantom: serbskiemu, chorwackiemu i bośniackiemu[6].

Mimo że oficjalnie język serbsko-chorwacki przestał funkcjonować pod postacią unitarnego standardu, a miano to wypadło z powszechnego obiegu w krajach byłej Jugosławii, wielu lingwistów jednoznacznie stwierdza, że współczesne kodyfikacje narodowe są kontynuacjami tego języka standardowego. W poczet języków policentrycznych bardzo często zalicza się zatem również język serbsko-chorwacki[7][8][9][10][11][12]. Struktura gramatyczno-leksykalna języka Serbów, Chorwatów, Boszniaków i Czarnogórców wykazuje niewspółmiernie więcej cech wspólnych aniżeli odmienności (współczesne standardy językowe opierają się na tej samej podstawie dialektalnej), a porozumiewanie się przedstawicieli tychże nacji, posługujących się swoimi narodowymi odmianami języka, nie napotyka na żadne przeszkody[13][14][15]. Wzajemna zrozumiałość między użytkownikami języka standardowego z Chorwacji, Serbii, Bośni i Hercegowiny oraz Czarnogóry jest intensywniejsza niż między użytkownikami standardowych wariantów angielskiego, francuskiego, niemieckiego i hiszpańskiego[16].

Ze względu na kontrowersje, jakie budzi stosowanie tego terminu, bywa on parafrazowany jako Serbo-Croat-Bosnian (SCB)[17] („język serbsko-chorwacko-bośniacki”), Bosnian-Croatian-Serbian (BCS)[18][19] („język bośniacko-chorwacko-serbski”) lub Bosnian-Croatian-Montenegrin-Serbian (BCMS)[20] („język bośniacko-chorwacko-czarnogórsko-serbski”).

Spis treści

Jeden język czy wiele języków? | edytuj kod

Szereg kontrowersji budzi odpowiedź na pytanie, czy istnieje jeden język serbsko-chorwacki, czy też odrębne języki: serbski, chorwacki, bośniacki i czarnogórski. Zagadnienie to uchodzi za dosyć skomplikowane, gdyż z punktu widzenia polityki językowej rozróżnienie między wariantami jednego języka a spokrewnionymi językami jest w dużym stopniu arbitralne (umowne). Rozumienie zagadnienia może ponadto różnić się w zależności od tego, czy rozpatrujemy problem wyłącznie na poziomie standardów ogólnoetnicznych czy też w odniesieniu do całokształtu form mowy używanych na serbsko-chorwackim obszarze językowym.

Powstanie standardu serbsko-chorwackiego było efektem umowy wiedeńskiej z 1850 roku, w której Serbowie i Chorwaci postanowili stworzyć wspólny język literacki. Unifikacja nie została jednak nigdy doprowadzona do końca i stworzony w drodze realizacji porozumienia język charakteryzował się pewnymi odmiennościami pozwalającymi mówić o jego wariantowej budowie. Do lat 90. XX w. serbsko-chorwacki najczęściej uważany był za jeden język, jako jeden wariantowy kod funkcjonował w obiegu naukowym, posiadając zresztą status jednego z trzech języków urzędowych Jugosławii (pod różnymi nazwami, np. w Chorwacji używana była nazwa „język chorwacki czyli serbski” – chorw. „hrvatski ili srpski jezik” – natomiast w Serbii do roku 2006 oficjalnie funkcjonowała nazwa „język serbsko-chorwacki”).

Po rozpadzie Jugosławii narody uprzednio ją współtworzące starają się podkreślać swoją odrębność, również w dziedzinie językowej. Dlatego narodowe standaryzacje dialektu sztokawskiego (języki serbski, chorwacki, bośniacki) zostały przez nowo powstałe państwa uznane za odrębne języki. W BiH formalnie funkcjonują trzy języki urzędowe: chorwacki, serbski i bośniacki. Istnieje również tzw. standard BCS (bośniacki-chorwacki-serbski), jest to wersja używana przez Międzynarodowy Trybunał Karny do spraw byłej Jugosławii. Można zauważyć oznaki powstawania kolejnego standardu – czarnogórskiego. Poszczególne warianty rozwijają się niezależnie (na przykład w standardzie chorwackim promuje się reformy zwiększające różnice między nim a serbskim). Od tego momentu różnice między nowo powstałymi standardami są często uwypuklane i wyolbrzymiane z pobudek politycznych.

Według niektórych najwłaściwszym jest przyjąć, że język serbsko-chorwacki funkcjonował jako wariantowy język standardowy do końca XX w. Wówczas to jego warianty zostały podniesione przez swoich użytkowników do rangi języków standardowych (literackich), a wspólny standard serbsko-chorwacki stał się martwy. Sam termin pozostał jednak w powszechnym użyciu wśród językoznawców jako określenie na wspólną podstawę, na której oparte zostały współczesne cztery standardy.

Za istnieniem jednego języka przemawia spostrzeżenie, że różnice między chorwackim a serbskim językiem standardowym są mniejsze niż między standardowymi wariantami angielskiego w Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie, Australii[21][22][23] lub języka niemieckiego w Niemczech, Austrii, Szwajcarii[24], hiszpańskiego w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej[16], portugalskiego w Portugalii i Brazylii[16], francuskiego we Francji, Belgii, Kanadzie i Afryce[16], hindustańskiego w Indiach i Pakistanie[7], niderlandzkiego w Holandii i Belgii[23]. Dotyczą głównie słownictwa i stylistyki, w minimalnym stopniu również gramatyki i fonetyki[25].

Z drugiej strony wielu językoznawców z obszarów byłej Jugosławii uważa, że termin „język serbsko-chorwacki” jest już nieaktualny. Za jeden z powodów tego stanowiska można uznać burzliwy przebieg wojny domowej, która doprowadziła do rozpadu państwa jugosłowiańskiego. Za odrzuceniem terminu „język serbsko-chorwacki” może przemawiać również fakt, że na południowosłowiańskim obszarze językowym funkcjonują liczne gwary lokalne, przejawiające wyraźną odrębność względem narodowych standardów. Dyskusyjna jest zasadność odnoszenia tego określenia do całokształtu form mowy używanych na terenie Serbii, Chorwacji, BiH i Serbii, które są łączone w sposób umowny, na podstawie granic standaryzacyjnych, nie zaś dialektologicznych; wątpliwości budzi również traktowanie tak pojmowanej koncepcji języka serbsko-chorwackiego jako bardziej „naukowej” od separatystycznych określeń narodowych[3].

Osobna grupa argumentów na rzecz odrębności poszczególnych języków standardowych oparta jest na odrębności kulturowej używających ich narodów oraz na odmiennym rozwoju historycznym tych języków przed XIX w. Niektórzy zwolennicy tego poglądu twierdzą ponadto, że nazwa „język serbsko-chorwacki” oznaczała nieistniejący, postulowany byt uwarunkowany wyłącznie czynnikami politycznymi. Zdecydowana większość chorwackich językoznawców uznaje chorwacki za osobny język, który ma być kluczem do zachowania tożsamości narodowej i kulturowej[26]. Kwestia ta jest bardzo istotna dla Chorwatów ze względu na rozpowszechnienie przekonania, że operowanie autonomicznym językiem jest konstytutywnym elementem tożsamości narodowej[27].

Hanna Dalewska-Greń w Językach słowiańskich opatruje „odmiany literackie języka używane współcześnie przez Serbów i Czarnogórców, Chorwatów oraz bośniackich Muzułmanów (Bośniaków)” terminem „serbski/chorwacki”, uważając, że „niewątpliwe różnice między nimi powinny być opisywane na poziomie «o stopień niższym»” i świadomie pomijając „kształtujący się w ostatnich latach i będący w trakcie standaryzacji język bośniacki”[28].

Dialekty | edytuj kod

Na obszarze diasystemu serbsko-chorwackiego występują trzy duże dialekty (narzecza, względnie grupy dialektów): sztokawski, kajkawski i czakawski. Różnice między tymi narzeczami są na tyle poważne, że nie wszystkie z nich są między sobą zrozumiałe.

Dialektem sztokawskim mówi się w Serbii, BiH, Czarnogórze i w przeważającej części Chorwacji. Odpowiednikiem słowa „co” jest „što”. Sztokawszczyzna w poddialekcie wschodniohercegowińskim stanowi podstawę dla wszystkich czterech standardów językowych: serbskiego, chorwackiego, bośniackiego, czarnogórskiego. Wschodni lub ekawski wariant sztokawskiego, którym mówi się na prawie całym obszarze Serbii i na wschodnich krańcach Chorwacji, oddaje prasłowiański dźwięk (jać) za pomocą „e”. Zachodni lub (i)jekawski wariant oddaje jako „je” lub „ije”. Mówi się nim w Chorwacji, Bośni i Czarnogórze oraz w niektórych rejonach zachodniej Serbii. Ponadto istnieje wariant ikawski, w którym reprezentowane jest współcześnie przez „i”. Na przykład:

Pierwsze dwa przykłady dotyczą długiej samogłoski „jać” (ě), a trzeci i czwarty – krótkiej.

Dialekt kajkawski jest rozpowszechniony w północnej Chorwacji. Słowu „co” odpowiada „kaj”. Cechuje go wiele podobieństw do wschodnich dialektów słoweńskich, nie posiada jednak liczby podwójnej. Jać oddawana jest jako „e”.

Dialektem czakawskim mówi się w zachodniej Chorwacji, głównie na Istrii, w Kwarnerze i Dalmacji. Słowu „co” odpowiada „ča”. W dialekcie tym występują liczne zapożyczenia z włoskiego. Tak jak w przypadku dialektu sztokawskiego, na podstawie kontynuanta jaci wyróżniany jest wariant ikawski, ekawski i jekawski. Ciekawą cechą czakawskiego jest jego archaiczny system akcentuacyjny – uważa się, że wśród wszystkich języków słowiańskich swobodny, ruchomy i melodyczny akcent w czakawskim chorwackim jest najbardziej zbliżony do akcentu w języku prasłowiańskim.

Alfabety i wymowa | edytuj kod

Dwujęzyczne chorwacko-serbskie tabliczki z nazwami ulic we wsi Dalj w Chorwacji

Ustandaryzowane formy języka serbsko-chorwackiego zapisuje się alfabetem łacińskim lub cyrylicą. Wersje normatywne serbskiego, bośniackiego i czarnogórskiego oficjalnie używają obu alfabetów, podczas gdy chorwacki tylko łacińskiego. W obu przypadkach zapis jest niemal fonetyczny, a każdy znak jednego alfabetu ma swój odpowiednik w drugim (przy czym łacinka zawiera kilka dwuznaków). Odmiana cyrylicy używana w języku serbsko-chorwackim została opracowana w XIX wieku przez Serba Vuka Stefanovicia Karadžicia, a odmiana łacinki – przez Chorwata Ljudevita Gaja. Inaczej niż np. w języku białoruskim, łacinka jest identyczna z transliteracją cyrylicy według normy ISO/R 9:1968. (Różnice względem ISO 9:1995 dotyczą kilku liter, oddawanych w łacince przez dwuznaki, mianowicie: lj, nj, , oraz litery j). Istnieje też, odrębna od transliteracji, transkrypcja na język polski.

Oba alfabety, cyrylica (ћирилица/ćirilica) i łacinka (latinica), liczą 30 znaków. Różnią się natomiast kolejnością liter.

Serbska cyrylica:

  • А Б В Г Д Ђ Е Ж З И Ј К Л Љ М Н Њ О П Р С Т Ћ У Ф Х Ц Ч Џ Ш
  • а б в г д ђ е ж з и ј к л љ м н њ о п р с т ћ у ф х ц ч џ ш

Chorwacka łacinka:

  • A B C Č Ć D Dž Đ E F G H I J K L Lj M N Nj O P R S Š T U V Z Ž
  • a b c č ć d dž đ e f g h i j k l lj m n nj o p r s š t u v z ž

Dwuznaki , lj i nj są w alfabecie traktowane jako jeden znak. Jest niewiele słów, w których tę kombinację znaków faktycznie wymawia się oddzielnie. Zagraniczne nazwy są w serbskim zapisywane tak jak się je wymawia np.: Grace Kelly – Grejs Keli, Shakespeare – Šekspir. W chorwackim zaś nazwy własne pozostawia się w formie oryginalnej.

Znaki specjalne można zapisać stosując kodowanie Unicode – nie należy jednak mylić litery Đ z islandzkim Ð (różnica jest bardziej widoczna w przypadku małej litery):

Większość znaków odpowiada ich wymowie w polskim (alfabet łaciński)

Opis języka standardowego | edytuj kod

Ponieważ różnice między standardowym językiem serbskim, standardowym językiem chorwackim, standardowym językiem bośniackim a standardowym językiem czarnogórskim są niewielkie, poniżej zostaną one opisane łącznie jako jeden system językowy[29], nazywany serbsko-chorwackim. Należy to traktować jako wybranie obiektu językowej analizy, a nie jako zajęcie stanowiska w sporze o to, czy serbski i chorwacki są odrębnymi językami (podobnie jak opisanie przez polonistów języka mieszkańców Krakowa nie oznaczałoby uznania tego języka za odrębny względem języka polskiego).

Fonetyka i fonologia | edytuj kod

W języku serbsko-chorwackim występuje 25 spółgłosek. Barw samogłosek jest 5 (a, e, o, i, u – wymowa jak po polsku). Ponadto występuje iloczas, to znaczy samogłoska może być długa lub krótka i cecha ta może decydować o znaczeniu wyrazu. W związku z tym można wyróżnić 10 samogłosek.

W serbsko-chorwackim, podobnie jak w niektórych innych językach słowiańskich (macedońskim, czeskim, słowackim), głoska r może tworzyć sylabę[30]. Stąd trudne do wymówienia dla Polaków wyrazy takie jak prst lub trg. Podobnie w wyrazach obcego pochodzenia może się zachowywać głoska l oraz n (np. w trzysylabowym wyrazie bicikl, lub dwusylabowym njutn).

Ciekawą cechą języka serbsko-chorwackiego jest akcent melodyczny. Akcentowana sylaba (samogłoska) może mieć intonację opadającą lub rosnącą. W połączeniu z iloczasem tworzy to cztery rodzaje akcentu – długi opadający, krótki opadający, długi rosnący i krótki rosnący. Akcent w serbsko-chorwackim jest swobodny i ruchomy, jednak w wyrazach wielosylabowych nie może padać na ostatnią sylabę wyrazu; sylaba środkowa może mieć tylko akcent rosnący, początkowa – każdy (w zależności od wyrazu). Wyrazy jednosylabowe mogą mieć tylko akcent opadający. W zwykłych tekstach akcent ani długość samogłoski nie są oznaczane. Oznaczenia te spotkać można w słownikach.

Gramatyka | edytuj kod

Serbsko-chorwacki charakteryzuje się bogatą fleksją. Występuje w nim siedem przypadków (celownik i miejscownik współcześnie zawsze mają identyczną formę z wyjątkiem różnic w intonacji w niektórych wyrazach jednosylabowych), dwie liczby i siedem czasów: teraźniejszy, przeszły, przeszły niedokonany, zaprzeszły, aoryst, przyszły, przyszły drugi[31][32].

Odmiana rzeczowników

Odmiana czasowników (przykład)

Raditi (pracować)

Przykładowe różnice | edytuj kod

Oto przykład urzędowego komunikatu w trzech językach urzędowych Bośni i Hercegowiny:

  • bośniacki: SAOPŠTENJE ZA JAVNOST: Bosna i Hercegovina očekuje povećanje kreditnog rejtinga. U martu 2004. godine, Agencija Moody's dodijelila je Bosni i Hercegovini prvi suvereni kreditni rejting, B3 sa pozitivnim izgledima. U svjetlu značajnog napretka u izgradnji države od dodjele prvog kreditnog rejtinga, Moody's razmatra moguće povećanje rejtinga Bosne i Hercegovine.
  • chorwacki: PRIOPĆENJE ZA JAVNOST: Bosna i Hercegovina očekuje povećanje kreditnog rejtinga. U ožujku 2004. godine, Agencija Moody's je dodijelila Bosni i Hercegovini prvi suvereni kreditni rejting, B3 s pozitivnim izgledima. U svjetlu značajnog napretka u izgradnji države od dodjele prvog kreditnog rejtinga, Moody's razmatra moguće povećanje rejtinga Bosne i Hercegovine.
  • serbski (łacinka): SAOPŠTENJE ZA JAVNOST: Bosna i Hercegovina očekuje povećanje kreditnog rejtinga. U martu 2004. godine, Agencija Moody's dodijelila je Bosni i Hercegovini prvi suvereni kreditni rejting, B3 sa pozitivnim izgledima. U svjetlu značajnog napretka u izgradnji države od dodjele prvog kreditnog rejtinga, Moody's razmatra moguće povećanje rejtinga Bosne i Hercegovine.
  • serbski (cyrylica): САОПШТЕЊЕ ЗА ЈАВНОСТ: Босна и Херцеговина очекује повећање кредитног рејтинга. У марту 2004. године, Агенција Moody's додијелила је Босни и Херцеговини први суверени кредитни рејтинг, Б3 са позитивним изгледима. У свјетлу значајног напретка у изградњи државе од додјеле првог кредитног рејтинга, Moody's разматра могуће повећање рејтинга Босне и Херцеговине.

Oto przykłady zdań uwydatniające różnice między standardami:

Nazwa | edytuj kod

Nazwy „serbsko-chorwacki” po raz pierwszy użył Jakob Grimm w 1824 roku, a od 1836 używa jej Jernej Kopitar i niektórzy chorwaccy gramatycy XIX wieku[33].

Według Słownika poprawnej polszczyzny PWN z 1995[34] poprawną nazwą jest język serbskochorwacki, natomiast forma serbo-chorwacki jest niepoprawna. Encyklopedia powszechna PWN z 1974 posiada hasło serbochorwacki język[35] i podaje formę alternatywną język serbsko(-?)chorwacki. Mała encyklopedia powszechna PWN z 2000[36] posiada hasło serbsko-chorwacki język i podaje formę alternatywną chorwacko-serbski.

W specyfikacji RTF 1.0[37] znajdują się opisy języków Croato-Serbian (Latin) i Serbo-Croatian (Cyrillic)

Źródło[38].

Przypisy | edytuj kod

  1. The Slavic Languages. W: Cambridge Language Surveys [on-line]. s. 7. [dostęp 19 czerwca 2017].
  2. 15. i 16. edycja. W 14. kodem było SRC: http://web.archive.org/web/20011214022901/www.ethnologue.com/show_language.asp?code=SRC
  3. a b c d e MateM. Kapović MateM., Language, Ideology and Politics in Croatia, „Slavia centralis”, IV/2, 2011  (ang.).
  4. a b c Serbo-Croatian language | Britannica.com, www.britannica.com [dostęp 2019-10-15]  (ang.).
  5. a b NikolaN. Vučić NikolaN., Većina lingvista ne želi biti u konfliktu s vladajućom ideologijom, Urban magazin, 15 czerwca 2016, s. 46–49, ISSN 1986-6143 [dostęp 2019-01-18] [zarchiwizowane z adresu 2016-06-22]  (serb.-chorw.).
  6. Olga M. Tomic: Balkan Sprachbund Morpho-Syntactic Features. Springer Science & Business Media, 2006, s. 45. ISBN 1-4020-4488-7. (ang.)
  7. a b Daniel Blum: Sprache und Politik. Würzburg: Ergon, 2002, s. 8, 125–126, seria: Beiträge zur Südasienforschung ; 192. ISBN 3-89913-253-X. OCLC 51961066. (niem.)
  8. Daniel Bunčić: Die (Re-)Nationalisierung der serbokroatischen Standards. W: Sebastian Kempgen: Deutsche Beiträge zum 14. Internationalen Slavistenkongress, Ohrid, 2008. Monachium: Otto Sagner, 2008, s. 93, seria: Welt der Slaven. OCLC 238795822. (niem.)
  9. Snježana Kordić: Policentrični standardni jezik. W: Lada Badurina, Ivo Pranjković, Josip Silić: Jezični varijeteti i nacionalni identiteti. Zagrzeb: Disput, 2009, s. 85–89. ISBN 978-953-260-054-4. OCLC 437306433. (serb.-chorw.)
  10. Ljiljana Subotić, Dejan Sredojević, Isidora Bjelaković: Fonetika i fonologija: ortoepska i ortografska norma standardnog srpskog jezika. Filozofski fakultet, Univerzitet u Novom Sadu, 2012, s. 13-14. (serb.-chorw.)
  11. Benjamin W. Fortson IV: Indo-European Language and Culture: An Introduction. John Wiley & Sons, 2001, s. 568. (ang.)
  12. Václav Blažek: On the Internal Classification of Indo-European Languages: Survey". s. 15-16. (ang.)
  13. Bernhard Gröschel: Das Serbokroatische zwischen Linguistik und Politik: mit einer Bibliographie zum postjugoslavischen Sprachenstreit. Monachium: Lincom Europa, 2009, s. 140–143, seria: Studies in Slavic Linguistics ; 34. ISBN 978-3-929075-79-3. (niem.)
  14. Enisa Kafadar: Bosnisch, Kroatisch, Serbisch – Wie spricht man eigentlich in Bosnien-Herzegowina?. W: Beate Henn-Memmesheimer, Joachim Franz: Die Ordnung des Standard und die Differenzierung der Diskurse. T. 1. Frankfurt nad Menem: Peter Lang, 2009, s. 103. OCLC 699514676. (niem.)
  15. Snježana Kordić: Jezik i nacionalizam. Zagrzeb: Durieux, 2010, s. 98–108, seria: Rotulus Universitas. DOI: 10.2139/ssrn.3467646. ISBN 978-953-188-311-5. OCLC 729837512. (serb.-chorw.)
  16. a b c d Thomas Paul-Louis. Le serbo-croate (bosniaque, croate, monténégrin, serbe): de l’étude d’une langue à l’identité des langues. „Revue des études slaves”. 74 (2-3), s. 325, Paryż 2003. ISSN 0080-2557 (fr.). 
  17. Amela Čamdžić, Richard Hudson: Serbo-Croat-Bosnian clitics and Word Grammar. UCL Psychology and Language Sciences. [dostęp 2018-01-19]. (ang.)
  18. Ronelle Alexander: Bosnian, Croatian, Serbian, a Grammar: With Sociolinguistic Commentary. Univ of Wisconsin Press, s. 1-2. ISBN 978-0-299-21193-6. (ang.)
  19. Ranko Bugarski, Celia Hawkesworth: Language in the Former Yugoslav Lands. 2004, s. 253. (ang.)
  20. CTI Reviews: The Atlas of Languages: Communication, Human communication. 2016. (ang.)
  21. Snježana Kordić: Jezik i nacionalizam. Zagrzeb: Durieux, 2010, s. 78-80, seria: Rotulus Universitas. DOI: 10.2139/ssrn.3467646. ISBN 978-953-188-311-5. OCLC 729837512. (serb.-chorw.)
  22. Sean McLennan. Sociolinguistic Analysis of „Serbo-Croatian”. „Calgary Working Papers in Linguistics”. 18, s. 107, 1996. ISSN 0823-0579 (ang.). 
  23. a b Bernhard Gröschel. Postjugoslavische Amtssprachenregelungen – Soziolinguistische Argumente gegen die Einheitlichkeit des Serbokroatischen?. „Srpski jezik”. 8 (1-2), s. 180-181, 2003. ISSN 0354-9259 (niem.). 
  24. Hans-Dieter Pohl: Serbokroatisch – Rückblick und Ausblick. W: Ingeborg Ohnheiser: Wechselbeziehungen zwischen slawischen Sprachen, Literaturen und Kulturen in Vergangenheit und Gegenwart. Innsbruck: Non Lieu, 1996, s. 219, seria: Innsbrucker Beiträge zur Kulturwissenschaft, Slavica aenipontana ; 4. OCLC 243829127. (niem.)
  25. Henning Mørk: Serbokroatisk grammatik : substantivets morfologi. Århus: Slavisk Afdeling, Århus Universitet, 2002, s. 1, seria: Arbejdspapirer ; 1. OCLC 471591123. (duń.)
  26. Snježana Ramljak: "Jezično" pristupanje Hrvatske Europskoj Uniji: prevođenje pravne stečevine i europsko nazivlje. [dostęp 2018-01-20].
  27. Dennison I. Rusinow: Yugoslavia: Oblique Insights and Observations. University of Pittsburgh Pre, 2008, s. 348. (ang.)
  28. Dalewska-Greń H., Języki słowiańskie, PWN, Warszawa 2007, ​ISBN 978-83-01-12391-8​, str. 13
  29. Paul-Louis Thomas, Vladimir Osipov: Grammaire du bosniaque, croate, monténégrin, serbe. Paryż: Institut d'études slaves, 2012, s. 624, seria: Collection de grammaires de l'Institut d'études slaves ; 8. ISBN 978-2-7204-0490-0. OCLC 805026664. (fr.) Résumé.
  30. Snježana Kordić: Serbo-Croatian. Wyd. 2. 2006. Monachium i Newcastle: Lincom Europa, 1997, s. 4, seria: Languages of the World/Materials ; 148. ISBN 3-89586-161-8. OCLC 37959860. (ang.) Contents.
  31. Wayles Browne: Serbo-Croat. W: Bernard Comrie, Greville G. Corbett: The Slavonic Languages. London i Nowy Jork: Routledge, 2004, s. 306–387, seria: Routledge language family descriptions. ISBN 978-0-415-28078-5. OCLC 24796613. (ang.)
  32. Lili Laškova: Sărbo-hărvatska gramatika. Sofia: Emas, 2001, s. 360. OCLC 635194865. (bułg.)
  33. Snježana Kordić: Pro und kontra: „Serbokroatisch” heute. W: Marion Krause, Christian Sappok: Slavistische Linguistik 2002: Referate des XXVIII. Konstanzer Slavistischen Arbeitstreffens, Bochum 10.-12. September 2002. Monachium: Otto Sagner, 2004, s. 100, seria: Slavistishe Beiträge ; 434. ISBN 3-87690-885-X. OCLC 56198470. (niem.)
  34. Słownik poprawnej polszczyzny, PWN, Warszawa 1995, ​ISBN 83-01-03811-X​, s. 680
  35. Encyklopedia powszechna, PWN, Warszawa 1974, t. 4, s. 166
  36. Mała encyklopedia powszechna, PWN, Warszawa 2000, ​ISBN 83-01-13142-X​, s. 737
  37. http://latex2rtf.sourceforge.net/RTF-Spec-1.0.txt
  38. Weekend Maintenance | Library of Congress, www.loc.gov [dostęp 2019-08-11]  (ang.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

  • Learn-Croatian.com – Podstawy języka chorwackiego (gramatyka, zwroty, nagrania, itd.) (pol.)
Kontrola autorytatywna (język):
Na podstawie artykułu: "Język serbsko-chorwacki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy