Język staroruski


Język staroruski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 29 sie 2019. Od tego czasu wykonano 5 zmian, które oczekują na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język staroruski (star. rus.: рѹсьскъ ѩзыкъ, translit. russk yazyk, zwany także językiem wschodniosłowiańskim) – język wschodniosłowiański używany od X do XV wieku, protoplasta współczesnych języków: białoruskiego, rosyjskiego, rusińskiego i ukraińskiego. Powstał w wyniku rozpadu języka prasłowiańskiego i stał się językiem literackim po utworzeniu Rusi. Po podboju przez Litwę podzielił się na dwa języki: współczesny język rosyjski na który największy wpływ miał język cerkiewnosłowiański, który był językiem obrzędowym cerkwi prawosławnej, oraz język ruski używany w Wielkim Księstwie Litewskim, na który duży wpływ wywierał język polski.

Język staroruski Dialekty oraz formy literackie języka staroruskiego w końcu XIV wieku. Najstarszy zachowany napis w języku staroruskim.. Staroruski Ewangeliarz Ostromira z XI wieku. Kontrola autorytatywna (język wymarły):
Na podstawie artykułu: "Język staroruski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy