Języki jukagirskie


Języki jukagirskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Rozmieszczenie geograficzne języków rodziny uralskiej:

     języki fińskie

     języki ugryjskie

     języki samojedzkie

     język jukagirski

Języki jukagirskiegrupa dwóch języków Jukagirów żyjących w północno-wschodniej Syberii, zwłaszcza w dolinie rzeki Kołymy. Obecnie używane przez około 370 osób[1]. Silnie zagrożone wymarciem. Roboczo zaliczane do języków paleoazjatyckich, obecnie genetycznie klasyfikowane jako odrębne w rodzinie języków uralskich (część językoznawców określa tę rodzinę jako uralsko-jukagirską). Istnieje ubogie piśmiennictwo w językach Jukagirów (głównie słowniki stworzone przez naukowców), używana jest nieco zmodyfikowana cyrylica.

Spis treści

Klasyfikacja genetyczna | edytuj kod

Cechy języków jukagirskich | edytuj kod

  • Fonemy sz i ż nie występują w języku tundrowym.
  • Rzeczownik posiada 7 przypadków.
  • Czasownik odmienia się.
  • Brak przymiotników. Ich funkcję pełnią czasowniki wyrażające cechy.
  • Występują osobne gramatyczne konstrukcje dla wyrażenia akcentu logicznego.
  • W słownictwie dużo zapożyczeń z języków sąsiednich ludów.

Alfabet | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. ВПН-2010, www.gks.ru [dostęp 2017-11-24]  (ros.).

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Języki jukagirskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy