Języki polinezyjskie


Języki polinezyjskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Migracje Polinezyjczyków Trójkąt polinezyjski

Języki polinezyjskiegrupa języków oceanicznych (wschodnioaustronezyjskich) z rodziny języków austronezyjskich, którymi posługuje się ok. 1 mln tubylczych mieszkańców wysp Oceanii. Większość z nich używana jest w obrębie tzw. trójkąta polinezyjskiego, którego zasięg wyznaczają Hawaje, Nowa Zelandia i Wyspa Wielkanocna, niektóre jednak, klasyfikowane jako języki peryferyjne (ang. outlier) geograficznie pozostają poza trójkątem, na terenie Mikronezji i Melanezji.

Spis treści

Klasyfikacja języków polinezyjskich | edytuj kod

języki austronezyjskie języki malajsko-polinezyjskie języki oceaniczne (wschodnioaustronezyjskie) (2,2 mln) języki polinezyjskie (1 mln) A. Grupa języków rdzennych 1. Wschodnie Markiskie Rapańskie Tahitańskie 2. Samoańskie B. Grupa tongijska

Porównanie fonetyki języków polinezyjskich | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Archaiczne; współczesne słowo to „piti”.

Bibliografia | edytuj kod

  • Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5
  • John Lynch (1998). Pacific Languages: an Introduction. University of Hawaii Press (ang.).
  • John Lynch, Malcolm Ross, Terry Crowley (2002). The Oceanic languages. Richmond, Surrey: Curzon Press (ang.).
  • Jeff Marck (2000), Topics in Polynesian languages and culture history. Canberra: Pacific Linguistics (ang.).
Kontrola autorytatywna (rodzina językowa):
Na podstawie artykułu: "Języki polinezyjskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy