Języki tungusko-mandżurskie


Języki tungusko-mandżurskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Języki tungusko-mandżurskie (języki tunguskie, języki mandżursko-tunguskie) – podrodzina języków ałtajskich, którymi posługuje się kilkadziesiąt tysięcy mówiących, zamieszkujących rozległe obszary wschodniej Syberii oraz rosyjskiego i chińskiego Dalekiego Wschodu. Dzieli się na dwie grupy: tunguską i mandżurską. Językom tym, ze względu na postępującą asymilację, grozi wymarcie.

Klasyfikacja języków tungusko-mandżurskich | edytuj kod

  • dawna
języki uralo-ałtajskie języki ałtajskie (ok. 152 mln) języki tungusko-mandżurskie (ok. 75 tys.) języki tunguskie (ok. 39 tys.) ewenkijski (ok. 30 tys.) eweński (lamucki) (ok. 7,5 tys.) negidalski orocki języki mandżurskie mandżurski (ok. 0,1 tys.) nanajski (goldyjski) (ok. 6 tys.) udehejski ulczyjski orokański oroczański sybeński (ok. 30 tys.)
  • najnowsza (m.in. wg Ethnologue)

Zobacz też | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (rodzina językowa):
Na podstawie artykułu: "Języki tungusko-mandżurskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy