Jacek Jezierski (biskup)


Jacek Jezierski (biskup) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jacek Jezierski (ur. 23 grudnia 1949 w Olsztynie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy warmiński w latach 1994–2014, biskup diecezjalny elbląski od 2014.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 23 grudnia 1949 w Olsztynie. Kształcił się w tamtejszym Liceum Ogólnokształcącym nr 2. Egzamin dojrzałości złożył w 1967. W latach 1967–1974 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym „Hosianum” w Olsztynie. W ich trakcie w latach 1968–1970 odbył zasadniczą służbę wojskową w jednostce kleryckiej w Bartoszycach. Święcenia diakonatu otrzymał 28 lutego 1972 przez posługę biskupa diecezjalnego warmińskiego Józefa Drzazgi, który 16 czerwca 1974 w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie udzielił mu również święceń prezbiteratu. W 1976 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego otrzymał magisterium-licencjat z teologii. Studia w zakresie teologii dogmatycznej kontynuował w latach 1978–1981 na tym samym wydziale, a w latach 1981–1982 na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie[1]. Doktorat nauk teologicznych uzyskał w 1986 na Sekcji Teologii Dogmatycznej Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie dysertacji Nauka Stanisława Hozjusza o Słowie Bożym[1][2].

W latach 1974–1977 był wikariuszem w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Malborku, następnie w latach 1977–1978 parafii św. Mikołaja w Elblągu[3]. Od 1977 do 1981 pełnił posługę duszpasterza głuchych i niewidomych w Elblągu[2]. W kurii biskupiej piastował funkcje asystenta (delegata biskupiego) ds. ruchów religijnych w diecezji, członka rady wydawniczej, cenzora ksiąg religijnych. Był także wiceprzewodniczącym diecezjalnej Komisji Synodu Plenarnego. W 1992 został mianowany kanonikiem rzeczywistym warmińskiej kapituły katedralnej[1].

Od 1982 był pracownikiem olsztyńskiego seminarium duchownego. W latach 1982–1983 pełnił w nim funkcję prefekta, następnie w latach 1983–1993 był ojcem duchownym, a w latach 1983–1994 wykładowcą teologii duchowości[3]. W latach 1993–1994 był wicedyrektorem Instytutu Kultury Chrześcijańskiej im. Jana Pawła II w Olsztynie[2]. Wykłady prowadził również w Wyższym Warmińskim Studium Katechetycznym w Gietrzwałdzie, Studium Teologii dla Świeckich przy Instytucie Kultury Chrześcijańskiej im. Jana Pawła II w Olsztynie, Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie, Kolegium Teologicznym w Kaliningradzie i na Wydziale Teologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie[2][3][4].

19 lutego 1994 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warmińskiej ze stolicą tytularną Liberalia[2][5]. Święcenia biskupie otrzymał 5 marca 1994 w konkatedrze św. Jakuba w Olsztynie. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, któremu towarzyszyli Edmund Piszcz, arcybiskup metropolita warmiński, i Tadeusz Gocłowski, arcybiskup metropolita gdański[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Veritas Christi liberat” (Prawda Chrystusa wyzwala)[6]. W 1994 objął urząd wikariusza generalnego archidiecezji, a także został ustanowiony prepozytem warmińskiej kapituły katedralnej[1]. W latach 1998–1999 był członkiem Zespołu Ministerstwa Edukacji Narodowej ds. Utworzenia Uniwersytetu w Olsztynie[5]. Zainicjował prace archeologiczne w katedrze fromborskiej, podczas których odnaleziono doczesne szczątki Mikołaja Kopernika[7].

10 maja 2014 papież Franciszek mianował go biskupem diecezjalnym diecezji elbląskiej[8][9]. Diecezję objął kanonicznie 28 maja 2014[10], zaś 8 czerwca 2014 odbył ingres do katedry św. Mikołaja w Elblągu[11]. W 2016 zwołał I synod diecezji elbląskiej[12].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w 1995 objął funkcję przewodniczącego Komisji Charytatywnej, a w 1998 przewodniczącego Zespołu do Dialogu Ekumenicznego z Kościołem Polskokatolickim[3]. Został ponadto delegatem ds. Ekumenicznej Inicjatywy „Theobalt”, a także członkiem Rady ds. Ekumenizmu[13], Rady Ekonomicznej[14] i Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych[13].

W 2019 konsekrował biskupa pomocniczego elbląskiego Wojciecha Skibickiego[15].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 59–60. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d e Nota biograficzna Jacka Jezierskiego na stronie Wyższego Seminarium Duchownego „Hosianum” w Olsztynie. hosianum.edu.pl. [dostęp 2013-08-24].
  3. a b c d G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 144–145. ISBN 83-911554-0-4.
  4. Historia. uwm.edu.pl (arch.). [dostęp 2016-10-30].
  5. a b Bp Jacek Jezierski nowym biskupem elbląskim. ekai.pl (arch.), 2014-05-10. [dostęp 2018-12-24].
  6. Jacek Jezierski na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-30].
  7. Bp Jezierski przed ingresem prosi chorych i diecezjan o modlitwę za siebie. ekai.pl (arch.), 2014-06-04. [dostęp 2018-12-24].
  8. Rinuncia del Vescovo di Elbląg (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2014-05-10. [dostęp 2014-05-10].
  9. Elbląg: Bp Jan Styrna przechodzi na emeryturę. Bp Jacek Jezierski – biskupem elbląskim. episkopat.pl (arch.), 2014-05-10. [dostęp 2016-10-30].
  10. Komunikat. elblag.opoka.org.pl (arch.), 2014-05-28. [dostęp 2015-11-08].
  11. Ingres bp. Jacka Jezierskiego do katedry św. Mikołaja. ekai.pl (arch.), 2014-06-08. [dostęp 2018-12-24].
  12. Pierwszy synod w Elblągu. elblag.gosc.pl, 2016-03-18. [dostęp 2016-03-18].
  13. a b Elbląg: jutro ingres bp. Jacka Jezierskiego do katedry elbląskiej. ekai.pl (arch.), 2014-06-07. [dostęp 2018-12-24].
  14. Episkopat: nowi członkowie komisji i rad oraz delegaci krajowi. ekai.pl (arch.), 2014-10-09. [dostęp 2018-12-24].
  15. Jacek Jezierski (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2019-04-06].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jacek Jezierski (biskup)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy