Jacek Michałowski


Jacek Michałowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Z Ewą Polkowską podczas konferencji Nasi w Sejmie i Senacie – Obywatelski Klub Parlamentarny 25 lat później w Sejmie (2014)

Jacek Maria Michałowski (ur. 8 grudnia 1955 w Warszawie) – polski urzędnik państwowy, działacz społeczny, w latach 2010–2015 szef Kancelarii Prezydenta RP.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył studia w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1975 został członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W drugiej połowie lat 70. zaangażował się w działalność opozycyjną. Był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników i następnie Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. W latach 80. pracował jako psycholog w warszawskim Ośrodku Zdrowia Psychicznego Synapsis. W 1980 wstąpił do „Solidarności”, był sekretarzem komisji zakładowej związku, po wprowadzeniu stanu wojennego współpracował z niejawnymi strukturami związku.

W 1989 został doradcą wiceprzewodniczącego OKP, brał udział w kampanii prezydenckiej Tadeusza Mazowieckiego. Od 1989 do 1998 zajmował stanowisko dyrektora Biura Studiów i Analiz Kancelarii Senatu RP. Pełnił też funkcję doradcy wicemarszałka Andrzeja Wielowieyskiego. Następnie przez dwa lata był dyrektorem generalnym Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Jerzego Buzka. W 2000 został dyrektorem programowym Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności. W 2008 wszedł w skład rady redakcyjnej dwumiesięcznika „Nowa Europa Wschodnia”.

10 kwietnia 2010 wykonujący obowiązki prezydenta RP Bronisław Komorowski powołał go na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP oraz powierzył mu pełnienie obowiązków szefa Kancelarii Prezydenta RP[2], a postanowieniem z 6 lipca tego samego roku mianował go z dniem 7 lipca szefem tego urzędu[3]. 7 sierpnia 2015 został odwołany ze stanowiska szefa KPRP[4].

W 2015 został prezesem zarządu Edukacyjnej Fundacji im. prof. Romana Czerneckiego. Zasiadał też w radzie Fundacji Instytut Bronisława Komorowskiego[5].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Do 7 lipca 2010 jako p.o.
  2. M.P. z 2010 r. nr 21, poz. 199
  3. M.P. z 2010 r. nr 53, poz. 727
  4. M.P. z 2015 r. poz. 771
  5. O nas. bronislawkomorowski.org. [dostęp 2018-08-05].
  6. M.P. z 2015 r. poz. 964 – pkt 5.
  7. M.P. z 2007 r. nr 9, poz. 97 – pkt 11.
  8. M.P. z 2005 r. nr 74, poz. 1018 – pkt 217.
  9. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvotie, sākot no 2004. gada 1.oktobra (łot.). president.lv. s. 91. [dostęp 2016-09-27].
  10. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 2013-12-10].
  11. Arsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. s. 44–45. [dostęp 2013-12-05].
  12. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-28].
  13. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). W: Le Onorificenze [on-line]. quirinale.it. [dostęp 2015-09-26].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jacek Michałowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy