Jacek Zglinicki


Jacek Zglinicki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jacek Zglinicki (ur. 14 lutego 1942, zm. 12 listopada 2004 w Warszawie) – polski trener piłki ręcznej. W czasie kariery trenerskiej dwukrotnie prowadził reprezentację Polski mężczyzn (w latach 1978-1980 oraz 1994-1996). Był szkoleniowcem reprezentacji Meksyku i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Pracował też w klubach KS Warszawianka, Al-Ain i Al-Jazira w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz z meksykańskim zespołem futbolu amerykańskiego Aguilas Blancas (wielokrotnym mistrzem Meksyku w tej dyscyplinie).

Życiorys | edytuj kod

Absolwent Liceum im. gen. Karola Świerczewskiego w Warszawie (obecnie im. Miguela de Cervantesa) i warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Po studiach był m.in. nauczycielem wychowania fizycznego w macierzystym liceum; miał opinię człowieka, który umiał dotrzeć do tzw. trudnej młodzieży.

Po raz pierwszy objął reprezentację mężczyzn w 1978, po Stanisławie Majorku, który na igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 doprowadził reprezentację do zdobycia brązowego medalu[1]. W listopadzie 1979 r. Polacy przegrali z ekipą ZSRR 17:25 (7:11) w finale Pucharu Świata, który odbył się w Szwecji. Wcześniej zespół Jacka Zglinickiego pokonał m.in. ówczesnych mistrzów świata, drużynę RFN 15:11 oraz reprezentację NRD 19:16 i Szwecję 19:18. Na igrzyskach olimpijskich w Moskwie, w meczach fazy grupowej Polacy pokonali Kubę 34:19 i Danię 26:12, zremisowali z Węgrami 22:22 oraz przegrali z Hiszpanią 22:24 i z NRD 21:22. W efekcie zajęli 4. miejsce w grupie A i pozostało im grać o 7. lokatę – w meczu o nią pokonali Szwajcarów 23:22[2]. Liderem kadry Jacka Zglinickiego był leworęczny rozgrywający, Jerzy Klempel, który do dziś pozostaje najskuteczniejszym reprezentantem w historii polskiej piłki ręcznej. Po igrzyskach w Moskwie, na których występ polskich szczypiornistów uznano za niepowodzenie, Jacek Zglinicki zakończył pierwszy okres prowadzenia reprezentacji. W kolejnym (1994-1996) Polacy nie grali w finałach żadnej z imprez mistrzowskich.

W 1985 doprowadził reprezentację Meksyku do 4. miejsca na mistrzostwach Ameryki, które odbyły się w brazylijskim Manaus[3]. Do dziś jest to najlepszy wynik tego zespołu w historii startów w zawodach tej rangi.

Jacek Zglinicki jest współautorem największych sukcesów klubowych KS Warszawianka, a zarazem największych sukcesów jakiegokolwiek klubu z Warszawy w piłce ręcznej mężczyzn. Doprowadził Warszawiankę do wicemistrzostwa Polski: w 1994 (mistrzem została Iskra Kielce), a także brązowego medalu mistrzostw kraju w 1993. Pod wodzą Jacka Zglinickiego Warszawianka zdobyła też Puchar Polski w piłce ręcznej mężczyzn (1994).

W karierze klubowej pracował również w Gwardii Opole i Azotach Puławy. Cierpiał na nowotwór, ale bezpośrednią przyczyną śmierci by udar mózgu, którego doznał wracając z meczu ligowego.

Jacek Zglinicki osierocił córkę Katarzynę i syna Macieja, którzy także grali w piłę ręczną. Od 2005 do 2015 organizowali w Warszawie Memoriał Jacka Zglinickiego, w którym występowały zespoły juniorów młodszych z całej Polski.

Przypisy | edytuj kod

  1. Handball at the 1976 Montreal Summer Games: Men's Handball (ang.). sports-reference.com. [dostęp 7 listopada 2015].
  2. Handball at the 1980 Moskva Summer Games: Men's Handball (ang.). sports-reference.com. [dostęp 7 listopada 2015].
  3. Men Handball IV Panamerican Championship 1985 Manaus (BRA) - 28.10-03.11, todor66.com [dostęp 2015-11-07]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jacek Zglinicki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy