Jakow Bułhakow


Jakow Bułhakow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jakow Iwanowicz Bułhakow, także Jakow Iwanowicz Bułgakow, ros. Яков Иванович Булгаков herbu Syrokomla (ur. 15 października 1743 – zm. 7 lipca 1809)[1] – dyplomata rosyjski, poseł rosyjski w Rzeczypospolitej w latach 1790-1792, poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny przy Porcie Osmańskiej od 20 maja 1781.

Życiorys | edytuj kod

Od 1761 służył w Kolegium Spraw Zagranicznych. W latach 1762-1775 był sekretarzem i radcą poselstwa rosyjskiego w Warszawie. Jako poseł rosyjski w Konstantynopolu, w 1787 został tam uwięziony po wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej. Następnie do 1792 ambasador w Polsce, gdzie m.in. hamował realizację reform Sejmu Czteroletniego i wspierał konfederację targowicką[1]. Po wstąpieniu na tron cara Pawła I (1796) został gubernatorem wileńskim i grodzieńskim, które to funkcje sprawował do 1799.

W 1768 roku Sejm Repninowski nadał mu polski indygenat[2]. W 1780 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[3]. Był odznaczony Orderem Orła Białego[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Wielka Encyklopedia PWN. Tom 5. Warszawa: 2001, s. 37. ISBN 83-01-13443-7.
  2. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 797.
  3. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 187.
  4. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 247.


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jakow Bułhakow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy