Jakub Franciszek Edward Stuart


Jakub Franciszek Edward Stuart w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Książę Jakub Franciszek Edward Stuart, ang. James Francis Edward Stuart/Stewart (ur. 10 czerwca 1688, zm. 1 stycznia 1766) – pretendent do tronu Szkocji i Anglii z ramienia jakobitów jako Jakub III (w Anglii) i VIII (w Szkocji).

Życiorys | edytuj kod

Był synem Jakuba II i VII i jego drugiej żony – Marii z Modeny, córki Alfonsa IV d’Este. Wychował się we Francji. Po śmierci ojca w 1701 został jakobickim pretendentem do tronów Anglii i Szkocji. Został uznany za prawowitego króla przez Ludwika XIV, co stało się jedną z przyczyn wojny o sukcesję hiszpańską. W 1708 podjął nieudaną próbę lądowania w Szkocji na czele wojsk francuskich. Po śmierci został pochowany w Bazylice św. Piotra na Watykanie.

Ożeniony w 1719 z Marią Klementyną Sobieską (wnuczką Jana III), z którą miał dwóch synów:

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jakub Franciszek Edward Stuart" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy