Jan Łoś


Jan Łoś w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Nepomucen Bonifacy Łoś (ur. 14 maja 1860 w Kielcach, zm. 10 listopada 1928 w Krakowie) – polski językoznawca, slawista, od 1902 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, w latach 1923–1924 rektor tegoż; twórca gramatyki historycznej języka polskiego, autor fundamentalnej Gramatyki polskiej (1922–1927) i monografii Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju (1920)[1]

Główne publikacje | edytuj kod

  • Zarys historii języka polskiego (1913–1914)
  • Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju (1920)
  • Początki piśmiennictwa polskiego (1922)
  • Gramatyka starosłowiańska (1922)
  • Gramatyka polska (t. I–III, 1922–1927)
  • Krótka gramatyka historyczna języka polskiego (1927)

Przypisy | edytuj kod

  1. Wiktor J. Darasz, Jan Łoś jako wersolog – spojrzenie po latach, Język Polski, 1/2008.

Bibliografia | edytuj kod

  • Encyklopedia Krakowa, Kraków 2000.
  • Wiktor J. Darasz, Jan Łoś jako wersolog – spojrzenie po latach, Język Polski, 1/2008.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Łoś" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy