Jan Błoński


Jan Błoński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Błoński (ur. 15 stycznia 1931 w Warszawie, zm. 10 lutego 2009 w Krakowie) – polski historyk literatury, krytyk literacki, eseista, tłumacz.

Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktoryzował się pracą Mikołaj Sęp Szarzyński a początki polskiego baroku. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego, wyrażając w ten sposób aprobatę dla wyników procesu księży kurii krakowskiej. Czołowy przedstawiciel tzw. krakowskiej szkoły krytyki literackiej. Uważany za jednego z najbardziej wpływowych krytyków powojennych, doprowadził m.in. do wydania w Polsce wszystkich dzieł Witolda Gombrowicza. Autor eseju Biedni Polacy patrzą na getto („Tygodnik Powszechny” nr 2/1987[1]).

W 1981 uhonorowany Nagrodą im. Kazimierza Wyki[2]. W latach 1996–2001 juror Literackiej Nagrody Nike. Członek Collegium Invisibile[3]. W listopadzie 1995 uhonorowany Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca za Wszystkie sztuki Sławomira Mrożka. W styczniu 2007 otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[4]. 2 marca 2009 został pośmiertnie uhonorowany Nagrodą im. ks. Stanisława Musiała[5].

Publikacje | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Tekst eseju
  2. Nagroda im. Kazimierza Wyki. [dostęp 18 maja 2014].
  3. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2011-04-02].
  4. Gloria Artis dla badaczy polskiej literatury. PAP – Nauka w Polsce, 2007-01-15. [dostęp 2012-12-14].
  5. Nagroda im. Księdza Stanisława Musiała, "Dziennik Polski", 06.03.2009

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Błoński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy