Jan Benisławski


Jan Benisławski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Benisławski herbu Pobog[1] (ur. 16 lipca 1735 w Zozuli w Inflantach, zm. 25 marca 1812 w Zozuli) – duchowny katolicki, jezuita, kanonik inflancki w 1789 roku[2].

Święcenia kapłańskie przyjął w 1768 w Wilnie. Członek Komisji Edukacji Narodowej. Od 1783 biskup koadiutor mohylewski i tytularny biskup Gadara w Palaestina Secunda[3]. Organizator archidiecezji, zabiegał w Rzymie o jej kanoniczne uznanie. Administrator archidiecezji w latach 1800–1801. Od 1801 przebywał w Inflantach.

Kawaler orderów Orła Białego i Świętego Stanisława[1]. Konstancja, poetka, była żoną jego brata Piotra.

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Rozmyślania dla księży świeckich o powinnościach chrześcijańskich z listów i Ewangelii wzięte (t. 1-4, 1799-1803)
  • Rozmyślania dla osób duchownych na wszystkie dni roku z listów i Ewangelii (3 t. 1850)
  • Institutiones logice seu brevis tractatus de cultura ingenii (1774)

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. II, Lipsk 1839, s. 105.
  2. Kalendarz wileński na rok 1789, [b.n.s]
  3. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 222. (łac.)

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jan Benisławski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy