Jan Czesław Moniuszko


Jan Czesław Moniuszko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Czesław Moniuszko (ur. 1853 w Wilnie, zm. 1908 w Warszawie) – polski malarz, zajmujący się malarstwem rodzajowym. Był synem kompozytora Stanisława Moniuszki (1819–1872).

Od roku 1858 wraz z rodzicami zamieszkał w Warszawie. Od roku 1871 studiował malarstwo w Klasie Rysunkowej u Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego. Od roku 1878 kontynuował studia w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, a po ukończeniu studiów powrócił do Warszawy.

Debiutował w roku 1879 na wystawie w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie obrazem „Pierwsze spotkanie Jadwigi z Jagiełłą”. Uczestniczył również w wystawach malarstwa w Łodzi, Krakowie i Kijowie.

Zajmował się głównie malarstwem rodzajowym, przedstawiającym postacie w polskich strojach szlacheckich oraz w strojach epoki rokoka. Tworzył również obrazy o treści historycznej i religijnej.

W roku 1905 w warszawskim Salonie Artystycznym odbyła się wystawa indywidualna obejmująca ok. 50 jego dzieł[1][2][3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Altius.
  2. AgraArt.
  3. Geni.


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Czesław Moniuszko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy