Jan Henryk Jedynak


Jan Henryk Jedynak w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Henryk Jedynak (ur. 20 lipca 1892 w Paszczynie k. Ropczyc, zm. 26 maja 1966 w Londynie) – działacz ludowy okresu II RP, polityk sanacji, poseł I, IV i V kadencji, wicemarszałek Sejmu V kadencji, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodziny zaangażowanej politycznie, ojciec Michał Jedynak był posłem do sejmu galicyjskiego i członkiem Rady Państwa.

W 1912 ukończył gimnazjum w Dębicy[1], po czym studiował na Akademii Rolniczej w Dublanach. Naukę kontynuował na uczelniach Danii, Szwecji, Francji i Niemiec.

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. W czasie służby w Legionach awansował na stopień chorążego (15 listopada 1915) i podporucznika piechoty (1 lipca 1916)[2].

W latach 1918–1921 w Wojsku Polskim. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 482. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[3]. Posiadał przydział w rezerwie do 2 Pułku Piechoty Legionów w Pińczowie[4]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 9 Pułku Piechoty Legionów w Zamościu[5].

W II RP działacz gospodarczy, zaangażowany w problemy rolnictwa i rozwoju wsi, w latach 1935–1938 pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. Członek ruchu ludowego, w latach 1921–1924 i 1927–1930 zasiadał w Radzie Naczelnej PSL „Piast”. Z ramienia tej partii piastował mandat posła na Sejm I kadencji. Po 1930 przeszedł na stronę sanacji, został jednym z jej głównych ekspertów ds. rolnictwa. Kandydował w wyborach do Sejmu IV i V kadencji – mandaty otrzymał z list BBWR i OZN w okręgu Jasło. W Sejmie II kadencji pełnił funkcję zastępcy posła z ramienia PSL „Piast”. W 1938 Sejm wybrał go wicemarszałkiem izby niższej V kadencji. Po 1939 przebywał na emigracji we Francji i Wielkiej Brytanii.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Sprawozdanie 1912 ↓, s. 58-59.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 18.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 473.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 129.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 8, 427.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923 roku, s. 17.
  7. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):