Jan Jerzy Wroniecki


Jan Jerzy Wroniecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Jan Jerzy Wroniecki (1890-1948)

Jan Jerzy Wroniecki (ur. 14 kwietnia 1890 w Poznaniu, zm. 24 listopada 1948 tamże) – polski grafik, malarz.

Urodził się jako syn urzędnika Edmunda i Anny z Mazurkiewiczów. W 1905 roku rozpoczął pracę w zakładach graficznych Antoniego Fiedlera. Po uzyskaniu stypendium od Józefa Kościelskiego, wyjechał do Berlina, gdzie studiował w szkole przemysłu artystycznego. Po powrocie do Poznania zajął się działalnością artystyczną. Współpracował z czasopismem „Tęcza”, oraz warszawskim „Sfinksem”. Był członkiem Stowarzyszenia Artystów. W 1917 związał się ze środowiskiem skupionym wokół czasopisma „Zdrój”.

W 1919 był jednym z założycieli Państwowej Szkoły Sztuk Zdobniczych w Poznaniu, pracował tam jako kierownik Wydziału Grafiki. W 1925 roku na wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu otrzymał Grand Prix za działalność pedagogiczną i prace swoich uczniów. W 1929 otrzymał złoty medal na wystawie sztuki Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu. W 1936 otrzymał nagrodę artystyczną miasta Poznania w dziedzinie plastyki[1]. W 1937 odbył podróż do Włoch. Po powrocie zorganizował indywidualną wystawę w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, na której pokazał akwarele i rysunki powstałe we Włoszech.

Podczas okupacji został wysiedlony z Poznania do Tarnobrzega. W 1945 roku powrócił do Poznania. Był jednym ze współorganizatorów PWSP, gdzie objął kierownictwo Zakładu Grafiki.

Został pochowany na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Nagroda m. Poznania w dziale plastyki. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 280 z 4 grudnia 1936. 
  2. Jan Wroniecki – miejsce pochówku [dostęp 2019-02-04]

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Jerzy Wroniecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy