Jan Kratochvíl


Jan Kratochvíl w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Mikuláš Kratochvíl (ur. 11 stycznia 1889 w Horni Radechove, zm. 15 marca 1975 w Červeným Kostelecu) – czechosłowacki wojskowy, generał dywizji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Jana i Anny z domu Pošepná. W latach 1901–1907 uczył się w Czeskim Gimnazjum Realnym w Nachodzie, które ukończył zdając maturę 21 czerwca 1907 roku. Następnie uczęszczał do Wyższej Szkoły Technicznej w Pradze, uzyskując w 1912 roku stopień inżyniera.

Po ukończeniu szkoły został powołany do służby wojskowej i w dniu 10 października 1912 roku rozpoczął służbę wojskową jako jednoroczny ochotnik w 1 pułku strzelców krajowych w Striegenu, pod jej ukończeniu w dniu 1 października 1913, został oficerem rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 30 pułku piechoty.

Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany 28 lipca 1914 roku i w składzie 30 pułku piechoty wyruszył na front rosyjski, wziął udział w bitwie galicyjskiej. W dniu 21 października 1914 roku dostał się do niewoli rosyjskiej, a w dniu 18 lutego 1915 w Kijowie wstąpił do Legionu Czechosłowackiego, początkowo był strzelcem w 2 pułku strzelców „Jiří z Poděbrad” i w składzie tego pułku brał udział w walkach przeciwko wojskom niemieckim i austro-węgierskimi na froncie wschodnim. Przez roku był zwiadowcą w rosyjskiej 83 Dywizji Piechoty, a potem powrócił do czechosłowackiego wojska. Ukończył w 1917 roku ukończył kurs chorążych w czechosłowackiej brygadzie strzeleckiej, a następnie kurs dowódców kompanii przy czechosłowackiej szkole oficerskiej w latach 1918–1919. Po jego ukończeniu został dowódcą 4 kompanii 2 pułku piechoty i jako jej dowódca wziął udział w odwrocie Korpus Czechosłowackiego do Władywostoku.

Do Czechosłowacji powrócił 12 kwietnia 1920 roku i pozostał w armii czechosłowackiej. Został wtedy dowódcą kompanii w 2 pułku piechoty „Jiří z Poděbrad” w Litoměřicach. 28 lipca 1920 roku został oficerem zawodowym i został dowódcą kompanii technicznej w 2 pułku piechoty. 13 stycznia 1923 roku został dowódcą 3 batalionu 2 pułku piechoty. Na przełomie 1923/1924 roku ukończył kurs doskonalący przy 3 pułku artylerii. Następnie został wykładowcą taktyki piechoty w szkole oficerskiej w Pradze. Od 1 lipca 1927 roku ponownie dowódca 3 batalionu 2 pułku piechoty, a już od 31 lipca 1927 roku został dowódcą II batalionu szkolnego 28 pułku piechoty w Mikolovicach. Na przełomie 1927/1928 roku ukończył kurs doskonalący dla dowódców oddziałów wojskowych. W styczniu 1930 roku przeniesiony do Wydziału Ogólnego Ministerstwa Obrony Narodowej. 31 grudnia 1933 roku został dowódcą 42 pułku piechoty w Cieszynie. Pułkiem tym dowodził do 1938 roku. W roku 1936 rozpoczął kurs dla wyższych dowódców, który jednak ze względu na stan zdrowia ukończył dopiero 1938 roku. Dowodził tym pułkiem w czasie powszechnej mobilizacji po powstaniu Niemców sudeckich w 1938 roku. Po podpisaniu układu monachijskiego i częściowej redukcji armii czechosłowackiej w dniu 15 lutego 1939 roku został dowódcą 9 pułku piechoty w Kremnicy na terenie Słowacji i dowodził nim do momentu zajęcia Czechosłowacji przez Niemców, pułk wtedy wszedł w skład armii słowackiej. Wystąpił 30 marca 1939 z wojska i wrócił do Czech.

Po przybyciu na teren Protektoratu Czech i Moraw włączył się do ruchu oporu i był organizatorem konspiracyjnej organizacji Obrona Narodu i zastępcą dowódcy krajowego w Lounach. W dniu 25 czerwca 1939 roku przekroczył granicę z Polską i zgłosił się do konsulatu Czechosłowacji w Krakowie. Pod koniec lipca 1939 roku przez Gdynię transportem morskim dotarł do Francji.

Po przybyciu do Francji początkowo był w dyspozycji dowództwa Czechosłowackich Sił Zbrojnych na uchodźctwie. W dniu 1 stycznia 1940 roku został dowódcą piechoty utworzonej we Francji czechosłowackiej 1 Dywizji Piechoty. Następnie w marcu 1940 roku został dowódcą 1 pułku piechoty tej dywizji. Pułkiem tym dowodził w czasie kampanii francuskiej w maju 1940 roku.

Po kapitulacji Francji wyjechał do Wielkiej Brytanii. W sierpniu 1940 roku został szefem II Departamentu, a w czerwcu 1941 roku szefem III Departamentu czechosłowackiego Ministerstwa Obrony Narodowej. 15 stycznia 1943 roku został dowódcą Czechosłowackiej Brygady Piechoty w Wielkiej Brytanii.

W marcu 1943 roku wysłany został do ZSRR do Buzułuk, jako dowódca i organizator 1 Czechosłowackiej Samodzielnej Brygady i jednocześnie dowódca wszystkich oddziałów czechosłowackich na terenie ZSRR. 18 maja 1944 roku został dowódcą sformowanego I Czechosłowackiego Korpusu Armijnego, utworzonego ze wszystkich czechosłowackich oddziałów w ZSRR. Korpusem tym dowodził w czasie operacji dukielskiej. Po jej zakończeniu na wniosek dowódcy 1 Frontu Ukraińskiego marsz. Koniewa we wrześniu 1944 roku został odwołany ze stanowiska dowódcy korpusu.

W dniu 1 października 1944 roku został członkiem dowództwa ziem wyzwolonych początkowo w Chust, a następnie w Koszycach.

W kwietniu 1945 roku został szefem wszystkich szkół oficerskich na terenach wyzwolonych, a już po zakończeniu II wojny światowej w dniu 1 czerwca 1945 roku został dowódcą II Korpusu Armijnego w Hradec Králové, którym dowodził do 2 grudnia 1947.

Odwołany ze stanowiska ze względu na stań zdrowie, przebywał na urlopie zdrowotnym do momentu przeniesienia do rezerwy w dniu 1 kwietnia 1948 roku.

Awanse | edytuj kod

Legion Czechosłowacki | edytuj kod

  • chorąży (praporčik) (04.09.1917)
  • porucznik (poručík) (02.10.1918)
  • kapitan (kapitán) (01.05.1919)

Armia czechosłowacka | edytuj kod

  • kapitan sztabowy (stábní kapitan) (02.12.1921 ze starszeństwem od 01.01.1914)
  • major (major) (30.12.1922)
  • podpułkownik (podplukovník) (28.10.1924 ze starszeństwem od 01.09.1918)
  • pułkownik (plukovník) (30.12.1929)
  • generał brygady (brigádní generál) (25.07.1943 ze starszeństwem od 28.10.1938)
  • generał dywizji (divisní generál) (01.08.1945 ze starszeństwem od 28.10.1941)
  • generał korpusu w stanie spoczynku (sborový generál ve výslužbě) (październik 1948)

Odznaczenia | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Praca zbiorowa: Vojenské osobnosti československého odboje 1939–1945. Praga: Ministerstvo obrany ČR–AVIS, 2005, s. 150. (cz.)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Kratochvíl" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy