Jan Kułakowski


Jan Kułakowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Nagrobek Jana Kułakowskiego na Starych Powązkach w Warszawie

Jan Jerzy Kułakowski (ur. 25 sierpnia 1930 w Myszkowie, zm. 25 czerwca 2011 w Warszawie) – polski polityk, prawnik, dyplomata i związkowiec. Pełnomocnik rządu do spraw negocjacji Polski z Unią Europejską, w latach 2004–2009 poseł do Parlamentu Europejskiego VI kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Konrada[1]. Brał udział w powstaniu warszawskim, był łącznikiem i sanitariuszem w pułku AK Baszta[2]. W 1946 wyemigrował do Belgii. W latach 1948–1953 studiował prawo na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium, gdzie doktoryzował się w zakresie prawa.

Od 1954 jako członek sekretariatu generalnego Międzynarodowej Konfederacji Chrześcijańskich Związków Zawodowych prowadził negocjacje z autorytarnymi rządami w celu uwolnienia z więzień osób represjonowanych za działalność związkową. Od 1958 był sekretarzem, a od 1962 sekretarzem generalnym europejskiej organizacji Międzynarodowej Konfederacji Chrześcijańskich Związków Zawodowych, a następnie europejskiej organizacji Światowej Konfederacji Pracy. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Światowej Konfederacji Pracy w latach 1974–1988.

W latach 1990–1996 zajmował stanowisko ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego oraz szefa Misji Rzeczypospolitej Polskiej przy Wspólnotach Europejskich w Brukseli. W rządzie Jerzego Buzka w 1998 objął nowo powstałe stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika ds. negocjacji Polski z Unią Europejską, zasiadał w Komitecie Integracji Europejskiej i Narodowej Radzie Integracji Europejskiej. Był członkiem Królewskiego Instytutu Stosunków Międzynarodowych w Belgii.

13 czerwca 2004 został wybrany do Parlamentu Europejskiego jako bezpartyjny kandydat z listy Unii Wolności w okręgu wyborczym obejmującym województwo wielkopolskie. W Europarlamencie VI kadencji zasiadał w grupie Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, pracował w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych[3]. W 2005 przystąpił do powstałej z przekształcenia UW Partii Demokratycznej[4], zasiadał przez pewien okres w radzie politycznej tego ugrupowania. W 2009 nie ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach europejskich.

Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Stowarzyszenia Francja-Polska dla Europy, należał do Rady Fundatorów Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana. Był autorem i współautorem licznych raportów, dokumentów, artykułów i opracowań poświęconych problematyce międzynarodowego ruchu związkowego oraz zagadnieniom wynikającym ze stosunków Unia Europejska – Polska. Jest bohaterem wywiadu-rzeki Spotkania na Bagateli.

Był żonaty z neuropediatrą Zofią Kułakowską, która w 2013 przekazała do zasobu Archiwum Akt Nowych część dokumentów dotyczących około 60 lat działalności męża[5]. Miał trzy córki: Krystynę, Barbarę i Elżbietę.

Zmarł w warszawskim Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA[2]. Pogrzeb Jana Kułakowskiego odbył się 1 lipca 2011 w sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie, pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[6] (kwatera 2–5–9/10)[7].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. M.P. z 1998 r. nr 13, poz. 206
  2. a b Jan Kułakowski nie żyje. gazeta.pl, 2011-06-25. [dostęp 2011-06-26].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2011-06-26].
  4. Jan Kułakowski demokratą.pl. wp.pl, 2005-06-21. [dostęp 2011-06-26].
  5. Przekazanie Archiwum Jana Kułakowskiego do Archiwum Akt Nowych. aan.gov.pl, 2013. [dostęp 2013-11-06].
  6. Symboliczna data pogrzebu Jana Kułakowskiego. onet.pl, 2011-07-01. [dostęp 2011-07-01].
  7. Pomniki – szczegóły. um.warszawa.pl. [dostęp 2019-12-10].
  8. M.P. z 2002 r. nr 33, poz. 517
  9. M.P. z 1996 r. nr 13, poz. 172
  10. DECORATION – Jan Kulakowski doublement distingué par la France (fr.). lepetitjournal.com, 2017-01-22. [dostęp 2016-11-01].
  11. Stanisław Konopacki (red.): Polska pięć lat w Unii Europejskiej. Łódź: 2009, s. 311. [dostęp 2016-11-01].
  12. Adam Sudoł: Polska Ojczyzna moja. Część II. Sanok: 1999, s. 139.
  13. Nagrody Kisiela 2001. wprost.pl. [dostęp 2011-06-25].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Kułakowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy