Jan Kulpiński


Jan Kulpiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Kulpiński (ur. 27 grudnia 1922 w Chełmży) – polski górnik i polityk. Minister górnictwa i energetyki (1974–1976) oraz minister górnictwa (1976–1977).

Życiorys | edytuj kod

Syn Wincentego i Władysławy. W czasie okupacji wywieziony na roboty przymusowe w Niemczech, skąd zbiegł w 1944 i dołączył do francuskiego ruch oporu. Dołączył do 2 Korpusu Polskiego Polskich Sił Zbrojnych, gdzie zdał maturę w polskim liceum matematyczno–fizycznym oraz włoską maturę w Turynie w 1946. W 1945 studiował I rok na Politechnice w Turynie, a II rok na Politechnice Londyńskiej. Do Polski wrócił w 1947. W 1951 uzyskał tytuł magistra inżyniera górnika na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W latach 1950–1968 pracował w kopalniach węgla „Bobrek”, „Rokitnica”, „Ludwik”, „Miechowice”, „Mikulczyce”, „Siemianowice”, w kopalniach „Miechowice” i „Siemianowice” jako dyrektor. W latach 1968–1974 był dyrektorem naczelnym Bytomskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego w Bytomiu.

W 1956 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Należał do egzekutyw komitetu zakładowego partii w „Miechowicach”, komitetu miejskiego w Bytomiu i komitetu wojewódzkiego w Katowicach. W 1975 delegat na VII Zjazd PZPR, w latach 1975–1980 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Wykluczony z partii w maju 1981.

Od 24 września 1974 do marca 1976 był ministrem górnictwa i energetyki, a od marca 1976 do 31 marca 1977 był ministrem górnictwa w rządach Piotra Jaroszewicza. 14 stycznia 1978 został przedstawicielem Polski w Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie z tytułem Radcy-Ministra Pełnomocnego.

W 1955 otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. M.P. z 1956 r. nr 13, poz. 202

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jan Kulpiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy