Jan Mieczysław Zborucki


Jan Mieczysław Zborucki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Mieczysław Zborucki[1] (ur. 4 sierpnia 1890 w Skolem, zm. 1940 w ZSRR) – major piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 4 sierpnia 1890 w Skolem[2][3] 1890 w Skolem[3]. Był synem Antoniego Juliana i Pauliny z domu Szymańskiej[3].

Podczas I wojny światowej powołany do służby w C. K. Armii i mianowany podporucznikiem w rezerwie artylerii fortecznej z dniem 1 września 1915[4], a potem awansowany na porucznika z dniem 1 listopada 1917[5]. Służył w pułku artylerii fortecznej nr 4[6][7][8].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w dywizjonie żandarmerii wojskowej nr 6 we Lwowie[9].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był 6 dywizjon żandarmerii we Lwowie[10]. W latach 1923–1924 nadal pełnił służbę w 6 dywizjonie żandarmerii na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy, a następnie dowódcy kadry szwadronu zapasowego[11][12]. 31 marca 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[13].

W lutym 1926 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Złoczów na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta[14]. W lipcu 1926 roku został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i wcielony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu z pozostawieniem na stanowisku p.o. komendanta PKU Złoczów[15][16][17]. W styczniu 1929 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto IV na stanowisko komendanta[18]. W marcu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I[19]. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[20]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”[21].

Przed 1939 zamieszkiwał we Lwowie[3]. Został zmobilizowany wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym w 1939. Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. W 1940 został zamordowany przez NKWD na obszarze okupowanym przez sowietów. W 1947 przed Sądem Grodzkim w Warszawie toczyła się sprawa o uznanie za zmarłego i stwierdzenie faktu śmierci, w której stroną była Stanisława Zborucka[22][3]. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 56/1-61 oznaczony numerem 1115)[23]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. W ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Johann Zborucki”.
  2. Jan Mieczysław Zborucki. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2020-12-25].
  3. a b c d e Jan Mieczysław Zborucki. zaginieni1939-45.pl. [dostęp 2016-07-22].
  4. Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916, s. 804.
  5. Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 1342.
  6. Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916, s. 818.
  7. Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1917. Wiedeń: 1917, s. 1112.
  8. a b Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 1379.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 1 września 1920 roku, s. 798.
  10. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 291, tu podano, że urodził się 4 sierpnia 1890 roku.
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1058, 1063.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 962, 965.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 171.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 4, 14.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 19 lipca 1926 roku, s. 221.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 120, 172.
  17. Lista starszeństwa oficerów. „Przegląd Piechoty”. 7, s. 139, 1928. 
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 26.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 86.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 215.
  21. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 970.
  22. http://www.monitorpolski.gov.pl/M1948037000001.pdf
  23. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 111. [dostęp 2016-07-21].
  24. M.P. z 1932 r. nr 12, poz. 16.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jan Mieczysław Zborucki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy