Jan Ostroróg (1565–1622)


Jan Ostroróg (1565–1622) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Ostroróg (ur. 1565, zm. w czerwcu 1622 w majątku Komarno) – wojewoda poznański w latach 1610–1621, kasztelan poznański w latach 1600–1609, podczaszy koronny w 1588 roku, cześnik koronny w 1580 roku, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1600 roku[1], starosta malborski, garwoliński, kolski[2], polski pisarz-pamiętnikarz, przyrodnik.

Spis treści

Wywód przodków | edytuj kod

Życiorys | edytuj kod

Był synem Stanisława Ostroroga i Zofii z Tęczyńskich, bratem Mikołaja, kasztelana bełskiego[3]. Szwagier Jana Karola Chodkiewicza, z którym wiódł spór o dobra po Mieleckich.

Pochodził z rodziny luterańskiej, ale przed 1587 przeszedł na katolicyzm. Był zaprzyjaźniony z Piotrem Skargą. Podczas elekcji w 1587 oddał głos na Zygmunta III Wazę. Był stronnikiem Jana Zamoyskiego. W 1588 został mianowany podczaszym koronnym, a w 1600 kasztelanem poznańskim.

W 1591 udzielił gościny zbiegłemu z Mołdawii do Polski hospodarowi Jeremiaszowi Mohyle.

Podczas Rokoszu Zebrzydowskiego poparł króla, ale starał się mediować pomiędzy monarchą a rokoszanami. Brał udział w Bitwie pod Guzowem. W 1610 został mianowany wojewodą poznańskim.

Przebywał głównie na Rusi Czerwonej (rezydował przeważnie w podmiejskim folwarku koło Komarna, który nazwał Ostrorogiem), ale nie zapominał także o swoich dobrach wielkopolskich. Po powrocie w 1589 r. na łono katolicyzmu odebrał protestantom kościół w Grodzisku Wielkopolskim, który otrzymali oni na fali reformacji od jego ojca. W 1593 r. założył w Grodzisku nowe miasto i nadał mu przywileje.

Był dwa razy żonaty; po raz pierwszy z Katarzyną Mielecka, córką wojewody podolskiego Mikołaja Mieleckiego, po raz drugi z Zofią księżniczką Zasławską. Z pierwszego małżeństwa miał syna Mikołaja i córkę Zofię, z drugiego Stanisława, kanonika krakowskiego, Jana i Kazimierza (wszyscy trzej zmarli młodo) oraz 3 córki: Annę, Elżbietę Konstancję i Elżbietę Katarzynę (małżonka pisarza polnego koronnego Andrzeja Sierakowskiego h. Dołęga[4]).

Inicjator w 1599 r. fundowania klasztoru bernardynów w Sokalu (dał 5000 zł). Zrobił zapis za zgodą Katarzyny Mieleckiej na budowie kolegium jezuickiego we Lwowie na jej wsiach Baczów i Podusilna (koło Przemyślan)[5], pochowany został u bernardynów w Sokalu.

Prowadził wszechstronną działalność literacką, jest autorem m.in. poradnika myśliwskiego pt. Myślistwo z ogary z 1618 r. Wydał także pierwszy polski podręcznik pszczelarstwa Nauka koło pasiek.

Odziedziczył po ojcu w Wielkopolsce miasta Grodzisk Wielkopolski i Międzychód z przyległymi wsiami w poznańskim województwie. Miał (po matce) Zelów i Łozinę w powiecie lwowskim, Steniatyn – w bełskim, Strzeszkowice i Czołnę w powiecie lubelskim. W 1606 r. scedował królewszczyznę Stulno Sędziwojowi Ostrorogowi (kasztelanowi międzyrzeckiemu[6]).

Przypisy | edytuj kod

  1. Herbarz polski. T. I. Lipsk 1839–1846, s. 379.
  2. Urzędnicy Wielkopolscy XV–XVIII wieku. Spisy. Oprac. Adam Bieniaszewski, 1987, s. 222.
  3. Włodzimierz Dworzaczek, Ostroróg Jan h. Nałęcz (1565–1622), s. 506.
  4. Andrzej Sierakowski h. Dołęga w i-PSB.
  5. Włodzimierz Dworzaczek, Ostroróg Jan h. Nałęcz (1565–1622), s. 509–510.
  6. Ostrorogowie (01).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Ostroróg (1565–1622)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy