Jan Petri


Jan Petri w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Petri (ur. 14 września 1895 w Dublanach, zm. 89 kwietnia 1940 w Kalininie) – podinspektor Policji Państwowej.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 14 września 1895 w Dublanach, w rodzinie Piotra i Heleny ze Studenckich[1]. Był starszym bratem Teofila (1911–1940), podkomisarza PP, który także został zamordowany w Miednoje[1][2].

Ukończył 6 klas gimnazjum i Szkołę Kadetów. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii[1]. Jego oddziałem macierzystym był lwowski Pułk Piechoty Nr 95[3][4]. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1916[5], a podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1917 w korpusie oficerów piechoty[6].

Od 4 czerwca 1919 do 9 lutego 1922 służył w Wojsku Polskim. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 1 czerwca 1921, w stopniu porucznika, pełnił służbę w Szwadronie Żandarmerii Polowej Nr 2, a jego oddziałem macierzystym był 1 Dywizjon Żandarmerii[7]. Porucznik piechoty rezerwy[1].

Od 15 marca 1922 służył w Policji Państwowej. Był kierownikiem Komisariatu Głównego w Stanisławowie. 21 grudnia 1929 został mianowany komendantem powiatowym PP powiatu stanisławowskiego[8]. W latach 1932–1934 w województwie lwowskim, a w latach 1934–1939 w województwie łódzkim. Pełnił stanowisko naczelnika Urzędu Śledczego we Lwowie, a później w latach 30. naczelnika Urzędu Śledczego Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi[9] do września 1939[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. 17 października był już w Obozie NKWD w Juchnowie[2]. 26 października został wysłany do Obozu NKWD w Ostaszkowie, do którego przybył trzy dni później. 6 kwietnia 1940 został oddany do dyspozycji naczelnika Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie[2]. Zamordowany 8 lub 9 kwietnia 1940[2].

4 października 2007 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Władysław Stasiak mianował go pośmiertnie na stopień inspektora Policji Państwowej[10]. Awans został ogłoszony 10 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[11].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Księga Cmentarna Miednoje 2005 ↓, s. 677.
  2. a b c d Убиты в Калинине 2019 ↓, s. 244.
  3. Ranglisten 1917 ↓, s. 616.
  4. a b c Ranglisten 1918 ↓, s. 782.
  5. Ranglisten 1917 ↓, s. 122.
  6. Ranglisten 1918 ↓, s. 166.
  7. Spis oficerów 1921 ↓, s. 401, 813.
  8. Rozkaz nr 467 komendanta głównego PP z 24 stycznia 1930.
  9. a b Odznaczenie b. naczelnika Urzędu Śledczego we Lwowie. „Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna”, s. 1, Nr 726 z 13 listopada 1934. 
  10. Decyzja Nr 91 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 października 2007 roku nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MSWiA.
  11. Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ​ISBN 978-83-917780-5-0​.
  12. Zarządzenie Nr 1/86 Ministra Spraw Wojskowych z 1 stycznia 1986 r. w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r.” Dziennik Ustaw RP Nr 2 z 10 kwietnia 1986 r., s. 30.
  13. Pismo nr Pers. 833/534 dyrektora Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych inż. Stanisława Kucharskiego do Komendy Głównej Policji Państwowej z 10 lutego 1938 w sprawie przesłania odznak nadesłanych przez Poselstwo Węgierskie. Narodowe Archiwum Cyfrowe. [dostęp 2021-04-04]..

Bibliografia | edytuj kod

  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1917. (niem.)
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.)
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Zuzanna Gajowniczek, Bernadetta Gronek, Bernard Kayzer: Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Grzegorz Jakubowski (red.). T. 2 M–Ż. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. ISBN 83-89474-06-9.
  • Убиты в Калинине, захоронены в Медном. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Ostaszkowskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). T. 2: Биограммы военнопленных M–Я. Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2019. ISBN 978-5-6041921-5-3.
Na podstawie artykułu: "Jan Petri" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy