Jan Skorobohaty-Jakubowski


Jan Skorobohaty-Jakubowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Oficerowie komendy Legionów,
19 grudnia 1914 – od lewej: August Krasicki, Józef Łepkowski, Bertold Merwin, Jan Jakubowski i Włodzimierz Ostoja-Zagórski. Grób gen. Jana Skorobohaty-Jakubowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Jan Skorobohaty-Jakubowski, ps. „Dziadek”, „Fogel”, „Jur”, „Kaczmarek”, „Jan Kaczmarek”, „Mohort”, „Rafał”, „Selim”, „Skupień”, „Topór”, „Truszkowski”, „Vogel” (ur. 4 lipca 1878 w Łomży, zm. 12 listopada 1955 w Białymstoku)[1]generał brygady Wojska Polskiego, tymczasowy Delegat Rządu na Kraj od 25 maja do 14 grudnia 1940, zastępca delegata Delegatury Rządu na Generalne Gubernatorstwo na początku 1941 roku[2]. Odznaczony Orderem Orła Białego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W latach 1914–1917 walczył w Legionach Polskich, później w II Korpusie Polskim. W latach 1919–1920 przebywał na Syberii. Od września 1922 był dowódcą 43 pułku piechoty Strzelców Kresowych. 8 grudnia 1922 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 13 Dywizji Piechoty w Równem[3].

Rozporządzeniem Ministra Spraw Wojskowych z 8 maja 1926 r. przeniesiony został, w korpusie oficerów piechoty, do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilejce[4]. W listopadzie 1927 przeniesiony został z KOP do kadry oficerów piechoty z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[5]. Z dniem 31 lipca 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.

Został osadnikiem wojskowym w kolonii Szwoleżerów (osada Żuków, gmina Klewań, powiat rówieński)[6]. Pełnił funkcję II wiceprezesa Związku Byłych Ochotników Armii Polskiej[7]. 1 lipca 1928 został członkiem zarządu głównego założonego wówczas Związku Sybiraków[8], od 1938 do 1939 był prezesem zarządu głównego ZS[9][10]. Do 1939 działał w komitecie redakcyjnym organu prasowego tej organizacji, czasopisma „Sybirak”[11].

W 1939 wziął udział w kampanii wrześniowej, w której wydawał rozkazy niestrzelania do sowieckiego agresora, udało mu się także jako jedynemu ze swojego oddziału wyjść z sowieckiej niewoli i przedostać się na Zachód[12]. W 1940 został wysłany przez Władysława Sikorskiego z misją do okupowanej Polski. Od 1942 był komendantem rezerw krajowych Komendy Głównej Armii Krajowej. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera C15-4-10)[13].

Awanse | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Polska Podziemna – Jan Skorobohaty-Jakubowski (pol.) [dostęp 2011-11-07].
  2. Waldemar Grabowski, Polska Tajna Administracja Cywilna 1940–1945. Warszawa 2003, s. 111.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 53 z 8 grudnia 1922 roku, s. 897.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 20 z 8 V 1926, s. 154.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 27 z 29.11.1927.
  6. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 66. [dostęp 2015-04-05].
  7. Aleksander Sokołowski. Cele i zadania Organizacji Związku b. Ochotników Armii Polskiej. „"Ochotnik". Jednodniówka Związku b. Ochotników Armii Polskiej, Uczestników Walk o Niepodległość 1914-1921”, s. 32, 34, 1938. 
  8. Ze zjazdu sybiraków. „Kurier Warszawski”. Nr 181, s. 4, 2 lipca 1928. 
  9. Skład Zarządu Głównego Związku Sybiraków. „Sybirak”. 1-2 (14), s. 88, lipiec 1938. 
  10. Antoni Kuczyński. Związek Sybiraków liczy 75 lat. „Niepodległość i Pamięć”. Nr 20, s. 201, 2004. 
  11. Tymczasowa lista poległych i zmarłych żołnierzy W. P. na Syberii. „Sybirak”. 3 (19), s. 80, lipiec 1939. 
  12. Jerzy Łojek: Agresja 17 września 1939. Studium aspektów politycznych. Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1410-5.
  13. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  14. M.P. z 1996 r. nr 12, poz. 139. [dostęp 2011-11-08].
  15. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 316.
  16. Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz nadaje: order wojsk. „Virtuti Militari” V klasy z 5 Dywizji Syberyj. W. P. na Wschodzie. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 27, s. 614, 19 września 1922. 
  17. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592
  18. Odznaczenie prezesa Zarządu Głównego. „Sybirak”. 4 (16), s. 63, listopad 1938. 
  19. M.P. z 1932 r. nr 92, poz. 124.
  20. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2097 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1666).

Bibliografia | edytuj kod

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991, s. 164
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 4
  • Rocznik Oficerski z 1924, s. 71, 232, 340
  • Rocznik Oficerski z 1928, s. 887
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 143–144. ISBN 83-211-0758-3.
  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920 - 1937. [dostęp 2016-03-17].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Skorobohaty-Jakubowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy