Jan Wilusz


Jan Wilusz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Wilusz (ur. 12 września 1885 we Lwowie, zm. 12 stycznia 1919 pod Skniłowem) – kapitan artylerii, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Walerego i Marii Sabatowskiej-Olpińskiej. Podczas nauki w gimnazjum i później studiując działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. W 1909 studiował na c. k. Uniwersytecie im. Cesarza Franciszka I we Lwowie[1]. Po ukończeniu studiów otrzymał dyplom doktora filozofii. W roku szkolnym 1912/13 był praktykantem w c. k. Bibliotece Uniwersyteckiej. Od 1 listopada 1910 na Uniwersytecie Lwowskim został zatrudniony na etacie asystenta, a pracując w międzyczasie robił przygotowania do habilitacji[1].

Pod koniec 1909 został powołany do austro-węgierskiego Pułku Haubic Polowych we Lwowie, w charakterze jednorocznego ochotnika. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na stopień kadeta rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1913. Otrzymał przydział w rezerwie do Dywizjonu Haubic Polowych Obrony Krajowej Nr 43 we Lwowie[2].

1 lipca 1914 został zmobilizowany. Na początku służby w pułku walczył na froncie wschodnim na linii Karpaty-Gorlice, Jarosław, Lublin, Brześć Litewski, a we wrześniu 1915 został skierowany na front włoski[1]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1915, a na stopień porucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 maja 1917. W 1916 jego oddziałem macierzystym był Pułk Haubic Polowych Obrony Krajowej Nr 43, a dwa lata później Pułk Artylerii Polowej Nr 143[3][4].

W sierpniu 1918 ciężko się rozchorował i przez trzy tygodnie leczono go w szpitalu polowym, a następnie w szpitalu we Lwowie. Wbrew diagnozie lekarzy samowolnie opuścił szpital, aby walczyć w obronie Lwowa w szeregach 5 pułku artylerii polowej. Na stanowisku oficera baterii wykazał się odwagą i rozwagą w podejmowaniu decyzji, kiedy nakazał skierować ogień kartaczy na pozycje nieprzyjaciela powstrzymując tym samym atak na Sygniówkę[1]. Poległ pod Skniłowem kiedy podczas walki postanowił wykonać kontratak na pozycje wroga celem odzyskania armat. Za czyny te został odznaczony Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Nilitari. Pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa[1].

Żonaty z Zofią z domu Pragłowska, bezdzietny. W okresie międzywojennym jego imię otrzymała jedna z ulic Lwowa[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Polak (red.) 1993 ↓, s. 231.
  2. a b Schematismus 1914 ↓, s. 355, 380.
  3. Ranglisten 1916 ↓, s. 148.
  4. Ranglisten 1918 ↓, s. 456, 504.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1724.

Bibliografia | edytuj kod

  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrat Vertretenen Königreiche une Länder für 1914. Wiedeń: styczeń 1914. (niem.)
  • Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1916. Wiedeń: 1916.
  • Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
Na podstawie artykułu: "Jan Wilusz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy