Jan z Salisbury


Jan z Salisbury w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan z Salisbury (ur. ok. 1115 lub 1120 w Salisbury, zm. 25 października 1180 roku w Chartres) − angielski średniowieczny filozof, pisarz, uczony i historyk.

Studiował w Paryżu u Piotra Abelarda i w szkole w Chartres. Później był sekretarzem Thomasa Becketa, stanął po jego stronie przeciw Henrykowi II. Po śmierci Becketa uciekł do Francji i w 1176 roku został biskupem Chartres.

Jan z Salisbury dał chrześcijańską interpretację ideałom humanizmu. Był propagatorem poglądów Cycerona i wyznawcą cycerońskiego ideału człowieka wykształconego. Uważał, że dzięki wszechstronnej wiedzy dochodzi się do mądrości, cnoty i Boga[1].

W dziele Polycraticus przedstawił Kościół jako gwaranta wolności wobec niesłusznych roszczeń władz świeckich. Autor traktatu Metalogicon. Głosił możliwość pewnego poznania rozumem, wiarą i zmysłami.

Przypisy | edytuj kod

  1. Roman Michałowski, "Historia powszechna. Średniowiecze", PWN, Warszawa 2009, s. 269

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Jan z Salisbury, Policraticus albo o paplaninie dworaków i przekazach filozofów, opracowanie, wprowadzenie i konsultacja tłumaczenia: Lech Dubel, z angielskiego przełożyła: Magdalena Kruk, Lublin 2008
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan z Salisbury" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy