Janina Bieniarzówna


Janina Bieniarzówna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Janina Bieniarzówna (ur. 24 maja 1916 w Krakowie[1], zm. 1 marca 1997 tamże[2]) – polska historyk.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Uczęszczała w latach 1927-1935 do Prywatnego Gimnazjum Żeńskiego Sióstr Urszulanek w Krakowie[3]. Po uzyskaniu matury podjęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[3]. Ukończyła je w 1945 roku[4]. W trakcie okupacji niemieckiej była pracownicą Rady Głównej Opiekuńczej[3]. W 1947 r. na podstawie dysertacji Społeczeństwo krakowskie w latach 1833-1846 uzyskała dyplom doktora filozofii[5]. W 1958 r. została docentem, a tytuł profesora zwyczajnego otrzymała w 1985 roku[4].

W okresie powojennym do 1951 r. była pracownikiem naukowym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1954-1960 (według Leksykonu profesorów AP)[4] lub 1957-1961 (jak podaje Stanisław Ludwik Piech)[6] zatrudniona była w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Od 1959 r. do 1986 r. była wykładowcą Wyższej Szkoły Ekonomicznej (od 1975 r. Akademii Ekonomicznej)[6]. Organizowała i pełniła funkcję pierwszego dziekana (przez trzy kolejne kadencje do 1991 roku) Katedry Historii Kościoła w Papieskiej Akademii Teologicznej, kierując równocześnie Katedrą Historii Kultury Religijnej. Z uczelnią tą związana była od momentu jej powstania aż do 1993 roku. Z okazji zakończenia pracy w PAT i przejścia na emeryturę Jan Paweł II wysłał Janinie Bieniarzównie list z osobistymi podziękowaniami[7]. Współtworzyła czasopismo naukowe "Folia Historica Cracoviensia", a w latach 1986-1997 należała do redakcji "Rocznika Krakowskiego"[8].

Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, członek honorowy Polskiego Towarzystwa Historycznego i Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, do którego zapisała się jeszcze w latach szkolnych[8]. Współpracownik i autorka 103 haseł w Polskim Słowniku Biograficznym[9]. Od 1975 r. do śmierci była redaktorem serii wydawniczej "Biblioteka Krakowska"[8]. Wypromowała pięciu doktorów[4]. Oprócz działalności badawczej zajmowała się również pisarstwem popularnonaukowym. Jej popularna praca 500 zagadek historycznych doczekała się w latach 1958-1974 ośmiu wydań o łącznym nakładzie 240 tysięcy egzemplarzy[10]. Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[11].

Główne publikacje | edytuj kod

  • Z dziejów liberalnego konspiracyjnego Krakowa, Kraków 1948
  • Walka chłopów w kasztelanii krakowskiej, Warszawa 1953
  • 500 zagadek historycznych (1958 i wiele kolejnych wydań)
  • 400 lat reformacji pod Wawelem (1557–1957), Strażnica Ewangeliczna, Warszawa 1958 (współautor: Karol B. Kubisz)
  • Dzieje ziemi krakowskiej w wypisach, PZWS Warszawa 1965 (współautor: Jan Marian Małecki)
  • Dzieje Krakowa tom 3. Kraków w latach 1796–1918, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979 (współautor: Jan Marian Małecki) ​ISBN 83-08-00116-5
  • Dzieje Krakowa tom 2. Kraków w wiekach XVI – XV, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1984 (współautor: Jan Marian Małecki)
  • Dzieje Krakowa tom 4, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1997 (współautor: Jan Marian Małecki)

i wiele drobniejszych – publikowanych w Wydawnictwie Ossolineum i Wydawnictwie Literackim.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Piech 2018 ↓, s. 195.
  2. Piech 2018 ↓, s. 210.
  3. a b c Piech 2018 ↓, s. 196.
  4. a b c d e Kiryk, Hampel i Pietrzkiewicz (red.) 2006 ↓, s. 33.
  5. Piech 2018 ↓, s. 197.
  6. a b Piech 2018 ↓, s. 199.
  7. Piech 2018 ↓, s. 201-202.
  8. a b c Piech 2018 ↓, s. 201.
  9. Piech 2018 ↓, s. 206.
  10. Piech 2018 ↓, s. 207.
  11. Piech 1998 ↓, s. 348.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Janina Bieniarzówna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy