Janusz Antoni Wiśniowiecki


Janusz Antoni Wiśniowiecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Janusz Antoni Wiśniowiecki herbu Korybut (ur. 14 czerwca 1678, zm. 16 stycznia 1741 we Lwowie) – kasztelan krakowski 1726–1741, wojewoda krakowski 1706–1726, wojewoda wileński 1704–1706, kasztelan wileński 17021703, marszałek nadworny litewski 1699–1702, podczaszy litewski 16971698, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1710 roku[2], starosta piński i nowotarski, starosta osiecki w 1704 roku[3], starosta parczowski w 1730 roku[4], książę.

Syn Konstantego Wiśniowieckiego oraz jego drugiej żony Anny z Chodorowskich. Starszy brat Michała Serwacego.

Życiorys | edytuj kod

Poseł na sejm pacyfikacyjny 1699 roku z województwa wołyńskiego[5]. Był członkiem konfederacji olkienickiej w 1700 roku[6]. Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[7].

W 1717 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[8]. W 1735 roku podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiej[9]. W 1736 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[10]. W 1717 roku odznaczony Orderem Orła Białego.

Zmarł w 1741 i został pochowany w kaplicy przy katedrze łaciń­skiej we Lwowie fundowanej przez siebie i żonę[11].

Przypisy | edytuj kod

  1. Ilona Czamańska: Wiśniowieccy. Monografia rodu. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 364. ISBN 83-7177-229-7.
  2. Herbarz polski T. I. Lipsk, 1839–1846, s. 382.
  3. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo osieckie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 88.
  4. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo parczowskie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 259.
  5. Bogusław Dybaś, Sejm pacyfikacyjny w 1699 r., Toruń 1991, s. 241.
  6. [Postanowienie generalne stanów W. X. Litewskiego wieczne y nigdy nienaruszone, na zieździe walnym woiewództw y powiatów. Pospolitym ruszeniem pod Olkinikami uchwalone [...] 1700], rkps Biblioteki Kórnickiej 00404, [b.n.s]
  7. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].
  8. Volumina Legum T. VI. Petersburg, 1860, s. 149.
  9. Uchwała Rady Generalnej Konfederacji, 1735, s. 20.
  10. Volumina Legum. T. VI. Petersburg, 1860, s. 326.
  11. Andrzej Betlej. Nowe źródła do kaplicy Wiśniowieckich we Lwowie. w: Andrzej Betlej, Katarzyna Brzezina-Scheuerer, Piotr Oszczanowski: Między Wrocławiem a Lwowem. Sztuka na Śląsku, w Małopolsce i na Rusi Koronnej w czasach nowożytnych. Wrocław, 2011, s. 305–314, seria: Acta Universitatis Wratislaviensis.

Bibliografia | edytuj kod

  • Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, 2008.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Janusz Antoni Wiśniowiecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy