Janusz Bolonek


Janusz Bolonek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Janusz Bolonek, właśc. Januariusz Mikołaj Bolonek[1] (ur. 6 grudnia 1938 w Hucie Dłutowskiej, zm. 2 marca 2016 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii i prawa kanonicznego, dyplomata watykański, arcybiskup, nuncjusz apostolski w Wybrzeżu Kości Słoniowej, pronuncjusz apostolski w Burkina Faso i w Nigrze w latach 1989–1995, nuncjusz apostolski w Rumunii w latach 1995–1998, w Urugwaju w latach 1999–2008, w Bułgarii w latach 2008–2013 i w Macedonii w latach 2011–2013.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 6 grudnia 1938 w Hucie Dłutowskiej. W latach 1956–1961 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi[2]. Na prezbitera został wyświęcony 17 grudnia 1961 w Dłutowie[2] przez biskupa pomocniczego łódzkiego Jana Kulika[3]. W latach 1961–1962 studiował filologię klasyczną na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Dalsze studia odbył w Rzymie. W latach 1962–1966 pogłębiał wykształcenie w zakresie teologii dogmatycznej i literatury łacińskiej na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie w 1969 uzyskał doktorat z teologii. W latach 1967–1971 odbył studia z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, które ukończył z doktoratem, oraz dyplomację w Papieskiej Akademii Dyplomatycznej[2].

Pracę w dyplomacji watykańskiej rozpoczął w 1971. Pełnił funkcje sekretarza nuncjatury apostolskiej w Nikaragui (1971–1975), delegatury apostolskiej w Stanach Zjednoczonych (1975–1977) i nuncjatury apostolskiej w Egipcie (1977–1979). W latach 1979–1989 pracował w Sekretariacie Stanu, do 1988 jako audytor i radca nuncjatury przy Radzie ds. Publicznych Kościoła, następnie w Sekcji Stosunków z Państwami[4]. Był członkiem Zespołu do Stałych Kontaktów Roboczych między Stolicą Apostolską i rządem PRL, a także Komisji Mieszanej Stolicy Apostolskiej i władz PRL, zajmującej się wznowieniem stosunków dyplomatycznych. Uczestniczył w przygotowaniach podróży apostolskich Jana Pawła II do Polski w latach 1983 i 1987[5].

25 września 1989 został mianowany arcybiskupem tytularnym Madaurusu. Święcenia biskupie otrzymał 20 października 1989 w bazylice św. Piotra w Rzymie[4]. Konsekrował go papież Jan Paweł II, któremu asystowali arcybiskupi Edward Cassidy i Francesco Colasuonno[3]. Jako dewizę przyjął słowa „Uni Trinoque Deo” (Trójjedynemu Bogu). W latach 1989–1995 sprawował urząd nuncjusza apostolskiego w Wybrzeżu Kości Słoniowej oraz pronuncjusza apostolskiego w Burkina Faso i w Nigrze, po czym został przeniesiony na urząd nuncjusza apostolskiego w Rumunii, który piastował do 1998. W 1999 pracował w Sekretariacie Stanu w Sekcji Stosunków z Państwami[4]. W latach 1999–2008 był nuncjuszem apostolskim w Urugwaju, w latach 2008–2013 w Bułgarii[4], a w latach 2011–2013 także w Macedonii[3].

Konsekrował biskupa diecezjalnego Minasu Francisca Dominga Barbosę Da Silveirę (2004) i biskupa diecezjalnego San José de Mayo Artura Fajardo (2007). Asystował podczas sakry biskupa pomocniczego Alby Iulii Józsefa Tamása (1997) i biskupa pomocniczego łódzkiego Ireneusza Pękalskiego (2000)[3].

Na emeryturze osiadł w Łodzi, gdzie zmarł 2 marca 2016[6]. Jego pogrzeb odbył się 6 marca 2016 na cmentarzu parafialnym w Dłutowie[7].

Działalność agenturalna | edytuj kod

Według profesora Sławomira Cenckiewicza Janusz Bolonek był tajnym agentem Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie Lamos. Był uczestnikiem spotkania Jana Pawła II z szefem CIA Williamem Caseyem, który poinformował papieża o planach wojennych ZSRR, które zdobył płk Ryszard Kukliński. Bolonek natychmiast zaalarmował kontrwywiad PRL w Warszawie, podając informacje o „krecie” działającym w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Wiadomość ta stanowiła zagrożenie dla płk. Ryszarda Kuklińskiego, który musiał uciec z Polski do Stanów Zjednoczonych[8]. Informacje te potwierdził Cezary Gmyz[9].

Odznaczenia, tytuły | edytuj kod

Postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 2 października 2012 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[1]. W 1975 został kawalerem Orderu Nikaragui „Miguel Larreynaga”, a w 1995 kawalerem Orderu Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej[2].

Nadano mu honorowe obywatelstwo gminy Dłutów[10].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b M.P. z 2013 r. poz. 230. [dostęp 2016-03-04].
  2. a b c d G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 32–33. ISBN 83-911554-0-4.
  3. a b c d Janusz Bolonek (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-03-04].
  4. a b c d Zmarł arcybiskup Janusz Bolonek. ekai.pl, 2016-03-03. [dostęp 2016-03-04].
  5. Życiorys ś.p. Księdza Arcybiskupa Janusza Bolonka. archidiecezja.lodz.pl, 2016-03-04. [dostęp 2016-03-04].
  6. Zmarł abp Janusz Bolonek emerytowany nuncjusz apostolski. pl.radiovaticana.va, 2016-03-03. [dostęp 2016-03-04].
  7. Msza św. pogrzebowa ś.p. Arcybiskupa seniora Janusza Bolonka. archidiecezja.lodz.pl, 2016-03-06. [dostęp 2013-03-19].
  8. Fakt.pl, Nagła śmierć polskiego nuncjusza oskarżanego o zdradę, 1 kwietnia 2016 [dostęp 2018-07-06]  (pol.).
  9. Gmyz dla niezalezna.pl: Komunistyczny agent w Watykanie – NOWE FAKTY, „NIEZALEZNA.PL”, 11 lutego 2014 [dostęp 2018-07-06]  (pol.).
  10. Zmarł Ksiądz Arcybiskup Janusz Bolonek. dlutow.pl. [dostęp 2016-03-04].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

  • Janusz Bolonek w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2008-07-28]
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Janusz Bolonek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy