Janusz Dłużniakiewicz


Janusz Dłużniakiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób płk. piech. Janusza Dłużniakiewicza

Janusz Wacław Dłużniakiewicz ps. „Sęp” (ur. 1 października 1888 w majątku Wacławów, zm. 19 października 1932 pod Kuńkowcami[1]) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Janusz Wacław Dłużniakiewicz urodził się 1 października 1888 w majątku Wacławów, w rodzinie Zygmunta i Janiny, z domu Golcz[2]. Naukę rozpoczął w Szkole Realnej w Kaliszu, ale został z niej usunięty za uczestnictwo w strajku szkolnym 1905. Naukę kontynuował w Szkole Handlowej w Kaliszu, w której w 1908 złożył maturę. Studiował na uniwersytecie w szwajcarskim Fryburgu.

Działał w organizacjach niepodległościowych, był jednym z przywódców stowarzyszenia „Filarecja”, działał w PPS – Frakcji Rewolucyjnej, Związku Walki Czynnej. W ramach Związku Strzeleckiego ukończył szkołę podoficerską i oficerską.

Na I wojnę światową wyruszył 6 sierpnia 1914 z krakowskich Oleandrów w składzie 2 plutonu 1 Kompanii Kadrowej. Następnie walczył w szeregach 1 pułku piechoty Legionów, awansując 2 lipca 1915 do stopnia porucznika. W szeregach I Brygady Legionów Polskich był dowódcą plutonu, następnie dowódcą kompanii. W listopadzie 1916 zaangażował się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej, działał jako komendant placu w Warszawie, później w okręgu łomżyńskim. W lipcu 1917 został aresztowany i następnie był internowany w Beniaminowie i Werlu aż do schyłku wojny do końca października 1918.

Po odzyskaniu wolności w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i był dowódcą batalionu w 23 pułku piechoty. Od stycznia 1919 w szeregach 32 pułku piechoty walczył na froncie wołyńskim. W sierpniu 1919 przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów i walczył na froncie litewsko-białoruskim w wojnie polsko-bolszewickiej. 15 lipca 1920 został awansowany do stopnia majora[3]. Od sierpnia 1920 był dowódcą batalionu w 11 pułku piechoty. Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę wojskową. 13 czerwca 1922 został (10 lipca zatwierdzony) na stanowisku dowódcy batalionu 28 pułku Strzelców Kaniowskich[4]. W następnych latach pełnił służbę w 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie. Od kwietnia 1923 do listopada 1926 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy tego oddziału[5][6]. W 1923 otrzymał zezwolenie na zawarcie związku małżeńskiego z Teresą Teofilą Sokołowską (ur. 1889)[7][8]. 3 listopada 1926 objął dowództwo 33 pułku piechoty w Łomży[9][10]. Na tym stanowisku 24 grudnia 1929 awansował do stopnia pułkownika. 31 marca 1930 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku[11][12].

Był szanowany i ceniony zarówno wśród żołnierzy, jak również mieszkańców Sanoka. Uprawiał sport. Miał żonę i syna[13][14].

19 października 1932 około godz. 11 utonął w Sanie pod Kuńkowcami, gdy w czasie wycieczki kajakowej przez podmuch wiatru przewrócił się kajak z żaglem; początkowo podróżujący z nim ppor. Aleksander Florkowski wyciągnął go z toni wodnej i usadowił na kajaku, lecz następnie pułkownik wskutek wyczerpania osunął się i utonął[13][14][15][16]. Ciało pułkownika zostało odnalezione 21 października 1932 w okolicach Jarosławia, po czym zostało przewiezione koleją do Sanoka[17][18]. 24 października 1932 został pochowany na sanockim cmentarzu[19][20]. W późniejszym czasie jego szczątki zostały przeniesione na warszawski Cmentarz Wojskowy na Powązkach (kwatera 5A-7-9)[21].

Awanse | edytuj kod

  • podporucznik – 9 października 1914 (pierwsze nadanie stopni oficerskich przez Józefa Piłsudskiego w Jakubowicach)
  • porucznik – 2 lipca 1915
  • major – zatwierdzony 15 lipca 1920 ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920, zweryfikowany 3 maja 1922 ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 204. lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • podpułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik – 24 grudnia 1929 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 09.12.1932 r.
  2. Polak (red.) 1993 ↓, s. 45.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 27 z 21.07.1920 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 22.07.1922 r.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 125, 401.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 121, 344.
  7. Polska Zbrojna Nr 259 z 22 września 1923 r. s. 5.
  8. Jako wdowa Teresa Teofila Dłużniakiewicz ok. 1932/1933 uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku została uznana przynależną do gminy Sanok. Księga przynależnych do gminy Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. s. 82 (poz. 193).
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 45 z 20.10.1926 r.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 49, 164.
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 31.03.1930 r.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 18, 616.
  13. a b Tragiczna śmierć oficera. Pułk. Dłużniakiewicz utonął. „Express Wieczorny Ilustrowany”, s. 6, Nr 293 z 20 października 1932. 
  14. a b Płk Janusz Dłużniakiewicz znalazł śmierć w nurtach Sanu. „Głos Poranny”, s. 4, Nr 290 z 20 października 1932. 
  15. Tragiczny wypadek na Sanie. „Sport Wodny”, s. 270, Nr 14 z 1932. 
  16. Zmarli. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 451, Nr 13 z 9 grudnia 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych
  17. Odnalezienie zwłok płk. Dłużniakiewicza. „Głos Poranny”, s. 3, Nr 292 z 22 października 1932. 
  18. Zwłoki śp. płk. Dłużniakiewicza odnalezione pod Jarosławiem. „Ilustrowany Kuryer Codzienny”, s. 12, Nr 294 z 23 października 1932. 
  19. Janusz Wacław Dłużniakiewicz. Nekrolog. „Kurier Warszawski”, s. 9, Nr 292 z 22 października 1932. 
  20. Pogrzeb płk. Dłużniakiewicza. „Nowy Dziennik Łódzki”, s. 3, Nr 295 z 25 października 1932. 
  21. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  22. Odznaczenia Krzyżem i Medalem Niepodległości. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 104 z 17 kwietnia 1931. 
  23. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża i Medalu Niepodległości. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 360, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych
  24. 6 sierpień: 1914 - 1934, Warszawa: Zarząd Główny Związku Legjonistów Polskich, 1934, s. 19 .

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Janusz Dłużniakiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy