Janusz Grzymałowski


Janusz Grzymałowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Na Powązkach Wojskowych

Janusz Grzymałowski ps. Wrzecień (ur. 24 września 1923 w Warszawie[1], zm. 11 sierpnia 1944 tamże) – sierżant podchorąży, uczestnik powstania warszawskiego w szeregach III plutonu „Felek” 2. kompanii „Rudy” batalionu „Zośka"”. Syn Leona.

Był harcerzem 80 Drużyny Harcerskiej im. Jędrzeja Śniadeckiego. Podczas okupacji działał w polskim podziemiu zbrojnym.

Poległ 11. dnia powstania warszawskiego przy ul. Kolskiej podczas opuszczania budynku szkoły przy ul. Spokojnej na Woli. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Pochowany w kwaterach żołnierzy i sanitariuszek batalionu „Zośka” na Wojskowych Powązkach w Warszawie wraz z łączniczką Anną Zakrzewską (ps. „Hanka Biała”), sierż. Mieczysławem Olkowskim (ps. „Miś”) i phm. por. Konradem Okolskim (ps. „Kuba”).

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 5. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2002. ​ISBN 83-11-09261-3
Na podstawie artykułu: "Janusz Grzymałowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy