Janusz Kiszka


Janusz Kiszka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Janusz Kiszka herbu Dąbrowa (ur. 1586, zm. 1653 w Krzywiczach[1]) – syn Stanisława, wojewodzica mścisławskiego, walczył pod Chodkiewiczem w bitwach pod Białym Kamieniem, Kircholmem i Parnawą, oraz w wyprawach moskiewskich 1611 i 1618, a potem, jako wojewoda połocki, z Gustawem Adolfem pod Mitawą w 1622. Władysław IV mianował go hetmanem polnym litewskim w 1635, a 17 kwietnia 1646 wielkim litewskim. Stary już wówczas Janusz Kiszka w wojnach kozackich pozostał bezczynny, wyręczając się hetmanem polnym Januszem Radziwiłłem.

Wychowany w kalwinizmie, przeszedł na katolicyzm ok. 1606, ale był tolerancyjnym jego wyznawcą – również dlatego, że co najmniej dwie jego żony były kalwinistkami. Był młodszym bratem Stanisława, biskupa żmudzkiego.[2]

Zmarł bezpotomnie.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. V, Lipsk 1840, s. 103.
  2. Encyklopedyja powszechna, t. XIV, Warszawa 1863, s. 714.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Janusz Kiszka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy