Janusz Lewandowski


Janusz Lewandowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Janusz Antoni Lewandowski (ur. 13 czerwca 1951 w Lublinie) – polski ekonomista i polityk, poseł na Sejm I, III i IV kadencji, minister przekształceń własnościowych (1991, 1992–1993), poseł do Parlamentu Europejskiego VI, VII, VIII i IX kadencji, w latach 2010–2014 komisarz UE ds. budżetu i programowania finansowego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Działalność zawodowa i naukowa | edytuj kod

W czasie studiów uprawiał lekkoatletykę, był medalistą akademickich mistrzostw Polski w biegach sprinterskich.

W 1974 uzyskał na Uniwersytecie Gdańskim tytuł zawodowy magistra, a w 1984 na tej samej uczelni nadano mu stopień naukowy doktora. W latach 1974–1983 był nauczycielem akademickim UG. Później pracował w Polskich Liniach Oceanicznych, zakładał Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową w Gdańsku, pełni funkcję przewodniczącego rady fundatorów tego instytutu.

Jest autorem książki o sławnych liberałach, a także artykułów i felietonów do gazet i czasopism, takich jak „Rzeczpospolita”, „Gazeta Wyborcza”, „Parkiet”, „Polityka”, „Wprost” i „Newsweek Polska”. Jako pierwszy w 1993 zdobył nagrodę „Giganta” przyznawaną przez poznański oddział Gazety Wyborczej, w 1993 otrzymał Nagrodę Kisiela.

Żonaty (żona Lidia), ma córkę.

Działalność polityczna | edytuj kod

W latach 1980–1989 był doradcą ekonomicznym „Solidarności”, a w 1988 współzałożycielem Kongresu Liberalno-Demokratycznego ze środowiska tzw. gdańskich liberałów. Został przewodniczącym tej inicjatywy politycznej. Pełnił funkcję ministra przekształceń własnościowych w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego (1991) i Hanny Suchockiej (1992–1993). Doprowadził do uruchomienia giełdy i opracowania Programu Powszechnej Prywatyzacji. Zasiadał również w Sejmie I kadencji.

Po porażce wyborczej KLD w 1993, pracował w latach 1994–1997 jako ekspert m.in. za granicą. Po połączeniu się jego dotychczasowego ugrupowania z Unią Demokratyczną w jedną partię, został członkiem Unii Wolności. Z listy UW wszedł do Sejmu III kadencji w 1997. W 2001 przeszedł do Platformy Obywatelskiej, uzyskując mandat posła IV kadencji w okręgu gdańskim. Zasiadł we władzach krajowych PO.

W 1997 prokurator skierował przeciw niemu do sądu akt oskarżenia, zarzucając, że jako minister przekształceń własnościowych miał działać na szkodę interesu publicznego i prywatnego, przekraczając uprawnienia i nie dopełniając obowiązków przy prywatyzacji na początku lat 90. dwóch krakowskich spółek Skarbu Państwa. W marcu 2005 sąd I instancji uniewinnił go od popełnienia tych zarzutów. W styczniu 2006 wyrok ten został uchylony, a sprawę skierowano do ponownego rozpoznania. Ostatecznie w marcu 2009 Sąd Okręgowy w Krakowie prawomocnie uniewinnił Janusza Lewandowskiego[1].

W okresie od kwietnia 2003 do kwietnia 2004 był obserwatorem przy Parlamencie Europejskim. W wyborach europejskich z 13 czerwca 2004 został wybrany z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu gdańskim. Uzyskał 79 879 głosów (20,17%, co stanowiło najlepszy wynik w regionie). Był przez 2,5 roku przewodniczącym komisji budżetowej Parlamentu Europejskiego, następnie objął funkcję jej wiceprzewodniczącego. W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję, ponownie wygrywając w swoim okręgu.

W 2009 został nominowany przez rząd na polskiego komisarza europejskiego ds. programowania finansowego i budżetu w II Komisji José Barroso[2]. 11 stycznia 2010 w Parlamencie Europejskim odbyło się jego przesłuchanie jako kandydata do KE[3]. 9 lutego 2010 Parlament Europejski zatwierdził skład Komisji Europejskiej[4], w konsekwencji Janusz Lewandowski utracił mandat europosła.

W 2014 ponownie z listy PO ponownie został wybrany do Parlamentu Europejskiego[5]. W związku z tym 1 lipca 2014 odszedł ze stanowiska w KE[6].

W styczniu 2015 został powołany przez premier Ewę Kopacz na przewodniczącego Rady Gospodarczej przy Prezesie Rady Ministrów. Zakończył urzędowanie w listopadzie tego samego roku. W 2016 został członkiem zespołu doradców ekonomicznych PO[7].

W 2019 wystartował w wyborach do Parlamentu Europejskiego z pierwszego miejsca w okręgu nr 1 listy Koalicji Europejskiej[8]. Uzyskał poparcie 120 990 wyborców i utrzymał mandat europosła na okres IX kadencji[9].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Order i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Przypisy | edytuj kod

  1. Janusz Lewandowski uniewinniony. wprost.pl, 12 marca 2009. [dostęp 30 sierpnia 2010].
  2. RAPID Press Release: President Barroso unveils his new team (ang.). europa.eu, 27 listopada 2009. [dostęp 1 lutego 2010].
  3. Przesłuchania komisarzy w poniedziałek: Ashton, Lewandowski, Piebalgs, Rehn. europa.eu, 12 stycznia 2010. [dostęp 1 lutego 2010].
  4. Nowa Komisja Europejska. tvn24.pl, 9 lutego 2010. [dostęp 9 lutego 2010].
  5. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].
  6. President Barroso announces caretaker replacements following the resignation of 4 Commissioners (ang.). europa.eu, 1 lipca 2014. [dostęp 1 lipca 2014].
  7. Nowa Platforma – najważniejsze decyzje Rady Krajowej PO. platforma.org. [dostęp 26 lutego 2016].
  8. Okręg nr 1: Janusz Lewandowski. wnp.pl. [dostęp 27 maja 2019].
  9. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 27 maja 2019].
  10. M.P. z 2011 r. nr 78, poz. 780
  11. Laureaci z poprzednich edycji. polishmarket.com.pl. [dostęp 4 grudnia 2015].
  12. Michał Boni, Janusz Lewandowski i Leszek Czarnecki laureatami nagród PKPP Lewiatan. gazetaprawna.pl, 10 maja 2010. [dostęp 25 lipca 2017].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Janusz Lewandowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy