Jaskinia w Szaflarach


Na mapach: 49°26′17″N 20°00′49″E/49,438117 20,013500

Jaskinia w Szaflarach w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jaskinia w Szaflarach – jaskinia w Skalicach Nowotarskich. Ma dwa otwory wejściowe położone na terenie kamieniołomu w Szaflarach na wysokości 650 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 43 metry, a jej deniwelacja 6 metrów[1].

Opis jaskini | edytuj kod

Do jaskini dostać się można przez dwie prawie pionowe studnie, które zostały odsłonięte podczas prac w kamieniołomie. Na dnie większej studni zaczynają się trzy korytarze z których dwa kończą się po kilku metrach, natomiast trzeci prowadzi do dużej sali, z której odchodzą dwa korytarzyki. Jeden idzie do drugiej, mniejszej studni wejściowej, drugi natomiast kończy się po kilku metrach[1].

Przyroda | edytuj kod

W jaskini nie ma nacieków. Ściany są wilgotne, rosną na nich wątrobowce, glonyporosty i mchy[1].

Historia odkryć | edytuj kod

Jaskinia została odkryta podczas prac w kamieniołomie. Nie wiadomo jednak kiedy to nastąpiło. Pierwszy jej plan i opis sporządził Krzysztof Birkenmajer w sierpniu 1968 roku. Jaskinia stanowiła wówczas jedną całość z niewielkim Schroniskiem w Szaflarach (3 m długości), jednak w latach następnych połączenie między tymi jaskiniami zostało zasypane[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2017-11-22]  (pol.).
Na podstawie artykułu: "Jaskinia w Szaflarach" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy